(Sita leest Taboe - roman...)

Met een vreselijke schreeuw wordt Cirvel wakker. Ze kan nog niet geloven, dat het maar een droom was. Haar slavin buigt zich over haar heen. De strelingen van Anga doen haar beseffen, dat haar lijf er nog is. Anga is als een zuster voor haar, dus koestert ze zich in de tedere aanraking van Anga.

Het Cirkdal

Het gezelschap versterkt weer bij het ochtendgloren, want ze hebben nog een hele tocht voor de boeg. Naarmate de tocht vordert, wordt het landschap woester. Cirvel kijkt naar de lange rij dragers beneden haar. In dit gedeelte van het rijk is het landschap zo ruig, dat lopen de enige vorm van reizen is. Het landschap is hier gevarieerder als rond de vulkaan Taboe. Ze klimmen hoger en hoger. Dan bereiken ze de pas. Na een bijna eindeloos gevecht met grote rotsblokken daalt het smalle pad weer.

Als het pad weer wat breder is gaat Cirvel weer naast Anga lopen. Ze pakt de warme kleine hand teder vast. Al is Anga officieel haar slavin, beschouwd ze het kleine meisje als haar beste vriendin. Het is de enige band, die ze heeft in deze kille wereld. Cirvel walgt van slavernij, maar bij dit volk, is het systeem van slavernij diep geworteld. Slaven hebben hier in het geheel geen rechten, want de telkens weer uitbrekende heilige oorlogen zorgen voor een continu overschot aan slaven.

Ze kijkt naar de bergen in de verte. De opkomende zon kleurt ze oranje. Samen met de paarse- en gele wolkenslierten vormt het een fantastische kleurenspel. Ze probeert alle grauwe gedachten uit haar geest te bannen, om van het schouwspel te genieten. Langzaam voelt ze haar geest losser en lichter worden. Het gevoel van zijn-en-ervaren is terug. Ze kijkt naar het overdonderende landschap en probeert en laat de ervaring diep in haar wezen kruipen. Dan pakt ze de linkerhand van Anga. Ze kijkt even naar Anga. Zo met al die sluiers lijkt het liefelijke meisje net een baal vodden. Geen wonder dat de meeste mannen bruut zijn tegen vrouwen, ze zien immers de mens niet meer.

Het dal

De vallei beneden haar is groen en liefelijk. Het vormt een heel verschil met de vallei bij de berg Taboe, waar ze gisteravond aankwamen. Cirvel kijkt intens naar het landschap beneden haar. Daar beneden zal ze waarschijnlijk de laatste vijf jaar van haar leven doorbrengen.

‘Ons klooster ligt daar beneden!’ zegt Anga terwijl ze naar beneden wijst.

De vinger van Anga volgend, vraagt Cirvel: ‘Aan die beek daar?’

‘Bij die bocht, niet zo ver van dat dorp daar!’ zo tracht Anga het te verduidelijken.

‘Anga, bedoel je die rode daken met die twee torens en die lange muur naar de bergen?’ Vraagt Cirvel nu ze denkt de juiste plek te weten.

‘Ja Cirvel!’

Ons gezelschap zet zich weer in beweging. Het pad wordt langzaam breder. Ze lopen gaandeweg een donker woud binnen. Cirvel snuift de dennengeur op. Ze voelt de zachte hand van Anga, die de hare inniger beetpakt. De koelte van het woud is een gewenste afwisseling na de stoffige hitte tussen de rotsen. Anga wordt er vrolijk van. Ze neuriet heel zachtjes een vrolijk deuntje...

Gelijk wordt ze door de soldaat - achter haar - ruig uit de hand van Cirvel gerukt. Hij plaatst een tweezijdig krommes op haar keel. ‘Zingen is aan mannen voorbehouden. Je hebt hiermee je doodvonnis getekend, slet. Ik heb nu het recht je heel langzaam en heel pijnlijk af te maken! Bij Taboe wat heb ik zin in een goede daad,’ sist hij haar toe.

Cirvel verstijft van de schrik. Er ontstaat een opstopping in de stoet...”

Sita voelt een zacht klopje op haar schouder. Ze schrikt en kijkt op in een gezicht. Door de zorgvuldig aangebrachte hoofddoek - die zelfs een deel van het gezicht bedekt - herkent ze het even niet. Dan dringt het tot haar door...

‘Fatima ... wat leuk je hier te zien.’ Reageert Sita. Ondertussen neemt ze Fatima - in de voor haar nieuwe gedaante - beter in zich op. Fatima draagt over haar donkere kleren een grote, witte hoofddoek, die haar schouders overmaats bedekt. Dan gaat ze verder met: ‘Ik herkende je bijna niet meid. Kom er bij zitten.’

Fatima gaat op de stoel tegenover Sita zitten. ‘Zonder kleren ben jij ook heel anders,’ geeft ze Sita terug.

Een andere kijk op Yoga

‘Je doelt op de les van gisteravond, maar dat is een topless-groep. Hoe heb jij je eerste yogales ervaren.?’ Reageert Sita. Hiermee geeft ze Fatima een aanleiding het onderwerp kleding verder uit te spitten.

Fatima laat deze uitdaging bewust liggen met de woorden: ‘Ik heb een beetje spierpijn! Ik ben dus toch nog iets te fanatiek geweest.’ Haar vingers spelen ondertussen met een bierviltje.

Sita kijkt naar de spelende vingers van Fatima en antwoordt met de dooddoener: ‘Ja de eerste keer is altijd even aftasten!’

Fatima rolt het viltje als een wiel over de zijkant. Dan valt het viltje als een tol neer. ‘Dus je denkt, dat ik dat na een paar lessen wel door heb!’ Bevestigd Fatima het antwoord in de hoop beter uit te lokken. Haar vingers pakken ondertussen het viltje weer op.

Sita denkt even na over de conclusie van Fatima. ‘Fatima, hoe dat bij mij is gegaan in de eerste lessen, weet ik niet zo goed meer, want dat is al een paar jaar geleden. Bovendien deed ik al allerlei gelijksoortige oefeningen. Ik had dus waarschijnlijk weinig spierpijn. De verhalen van andere cursisten vertellen mij, dat de meeste cursisten binnen twee maanden een evenwicht hebben gevonden.’ Sita ziet in een ooghoek een serveerster aankomen.

‘Jonge dame, wat wilt U drinken?’ vraagt de serveerster naar Fatima gericht.

Fatima denkt even na. Dan pakt ze de kaart. ‘Geeft U mij maar vast een appelsap,’ zegt ze tegen de ongeduldige serveerster. ‘Sita ik had eigenlijk wel zin in iets warms, soep of zo, maar je weet het tegenwoordig nooit. Ze gooien bijna overal varkensvlees in!’

Sita ziet de serveerster weglopen. Dan zegt ze. “Je kunt kippensoep nemen, maar of dat zuivere koek is, kan ik je niet garanderen. Ja, er ontbreekt nog het één en ander aan het multiculturele gehalte van ‘het Station’” zegt Sita met een knipoog.

Fatima maakt een klein neerwaarts knikje met haar hoofd. Ze is het hier geheel mee eens. ‘Juist, de kaart had hier allang aangepast moeten zijn.’ zegt Fatima resoluut.

‘Fatima, je kunt natuurlijk de serveerster een beetje plagen, door te vragen wat voor bouillon er in de soep zit,’ zegt Sita enigszins melig.

Fatima gaat daar serieus op in met: ‘Ja als je niemand iets vraagt dan verandert er natuurlijk niets. Aan de andere kant wil ik niet altijd op de barricade staan! Soms heb ik daar gewoon geen zin in!’ ze verduidelijkt haar gevoel met een stevig handgebaar. Dan gaat ze verder met: ‘Ik weet het nog niet... Maar nu wat anders. Hoelang zit jij al op yoga?’

‘Daar vraag je me wat. Al heel lang!’ Sita krabt aan haar achterhoofd. ‘Tja, hoe zal ik dat vertellen. Ik ben Hindoe, en Yoga is onderdeel van onze religie. Het is dus verweven met onze cultuur.’ Ze trekt een horizontaal rimpeltje in het midden van haar voorhoofd. ‘Maar er zijn een heleboel soorten yoga...’ Sita zoekt even naar woorden. Hoe kun je dit aan iemand, die praktisch niets van Yoga weet goed uitleggen. Els zou daar geen probleem me hebben. ‘Om het simpel te houden moeten we het over Kriya-Yoga hebben, Ofwel Yoga met lichamelijke oefeningen. Anderen noemen het Hatha-Yoga. Het begin van Hatha-Yoga lijkt veel op de lichamelijke oefeningen van Kriya-Yoga. Ik ben als kind begonnen met Kriya-Yoga.’

‘Sita, hoe oud was je toen?’ vraagt Fatima in een reactie.

Sita fronst haar voorhoofd. ‘Zes of zeven jaar denk ik. Helemaal precies weet ik het niet meer, ik moet dat mijn moeder nog eens vragen. Ik weet nog goed hoe ik samen met mijn zus naar een Indische leermeester ging.’

Fatima trekt een verticaal rimpeltje in het midden van haar voorhoofd. ‘Een echte Goeroe?’ vraagt ze met stembuiging.

‘Ja in jouw ogen een hele echte! Zo één, die in witte kleren op een lage troon in een lotushouding zit. Wij keken er erg tegenop,’ antwoord Sita.

‘Ben je daarom zo lenig?’ vraagt Fatima verder. De nieuwsgierigheid bij Fatima is nu echt gewekt.

‘Misschien wel, maar jouw voorstelling van mijn eerste confrontatie met yoga is nog niet juist. De houdingen - wat wij nu oefeningen noemen - is maar één onderdeel van Kriya-Yoga,’ antwoord Sita. Ze worstelt met haar woorden. Hoe maak je dit aan een buitenstaander in een paar zinnen duidelijk?

‘Je bedoeld dat jullie toen ook leerden mediteren,’ concludeerde Fatima. Waarschijnlijk worden ze zodra weer onderbroken, want de serveerster komt onverwacht dichterbij.

Het voorhoofd van Sita vormt een horizontaal rimpeltje en dan reageert ze met: ‘Ja, maar mantra-zingen hoort er ook bij en dan heb je nog de ademhalingsoefeningen.’

‘Wat is een mantra?’ vraagt Fatima. Dan neemt ze een slok appelsap.

Sita neemt de laatste slok uit haar koffiekop. Ondertussen kijkt ze rond en ziet ze de serveerster weer aankomen. ‘Dat is een heilige spreuk,’ zo doorbreekt ze de korte stilte, die ontstond, omdat ze zocht naar woorden. Ondertussen staat de serveerster al praktisch naast haar.

Op het moment dat de serveerster bij hun tafeltje stopt vraagt ze: ‘Dames wilt U nog wat bestellen?‘

Sita neemt gelijk het initiatief met: ‘Wij hadden wel zin in soep, maar ik ben Hindoe en eet dus geen rundvlees en mijn vriendin neemt geen varkensvlees. Houdt u bovendien rekening met de bouillon!’ Ondertussen kijkt ze de serveerster strak aan.

De serveerster doet nog een stapje dichterbij in de richting van Sita. ‘Ik weet niet precies wat er in de soepen zit, maar ik zal het de kok vragen,’ geeft de serveerster aan. Dan druipt ze af.

‘Sita, ben jij niet geheel vegetarisch?’ vraagt Fatima verbaast.

‘Nee ik kom uit de vrijzinnige hoek.’ Dan gaat Sita terug naar het thema met: ‘Oh, ja we hadden het over de mantra. Een mantra is een spreuk, die je telkens herhaalt. Het gebruik van een mantra maakt je rustig. Mantra's kun je ook zingen.’

Fatima reageert met de vraag: ‘Is zo'n mantra een vorm van gebed?’

‘Fatima, je zit in de goede richting! Maar een mantra is niet alleen op God gericht. Hij is ook voor jezelf bedoeld. Neurolinguistisch programmeren noemen ze het in de psychologie, ofwel herhaling dreunt de betekenis in het onderbewuste. Daarnaast is de klank en de toon van belang, want die be´nvloeden de chakra's.’ Sita kijkt Fatima kort aan om de reactie in het gezicht op te vangen. Dan slaat ze haar ogen weer neer.

‘Wat zijn chakra's?’ vraagt Fatima.

Terwijl ze op haar achterhoofd krabt, antwoord Sita: ‘Chakra's zijn energie centra in het lichaam, die het stoffelijke met het onstoffelijke verbinden. De zeven bekendste spelen een belangrijke rol in Yoga.’