De volgende morgen

(Vrijheidskwartier vervolg - roman...)

De volgende morgen is Sita extra vroeg opgestaan. Zo hoopte ze te voorkomen dat haar dagelijkse meditatie en puja zou worden verstoord. Het is nog donker. Buiten sneeuwt het weer. Ze heeft zojuist haar meditatie afgesloten en alvast thee gezet. Bij een mok dampende thee nestelt ze zich op de bank; pakt Taboe en leest: “De toespraak van de commandant gaat geheel langs Cirvel heen. Nu gaan de laatste vijf jaar van haar leven definitief in. nog vijf jaar dan zullen niet alleen hun kleren, maar ook hun lichamen in vlammen opgaan. Deze plechtigheid is zoiets als van te voren je eigen executie herdenken. De commandant is inmiddels klaar met zijn toespraak. Het trompetgeschal snijdt Cirvel door merg en been. Nu is het moment suprime aangebroken. Cirvel aarzelt, maar de soldaat achter haar, pakt haar rechterarm ruig beet en laat dan meteen los, want Anga heeft het initiatief overgenomen. Anga loopt naar het vuur en begint sierlijk, één-voor-één haar sluiers in de gretige vlammen te gooien.

Met schuldgevoel kijkt Cirvel naar haar vriendin. Ze had niet moeten aarzelen! Nu moet haar lieve, kleine Anga de spits afbijten. Het lieflijke kind ontbloot haar blanke tienerborstjes. Duizenden ogen stelen haar schoonheid. Het publiek juicht en fluit. Ze zijn nu al door het dolle heen. Cirvel gruwt van deze massahysterie; kippenvel loopt over haar huid. Ondertussen gooit Anga al één-voor-één haar rokken in het vuur. De vonken spatten op; hoog. Ze willen de hemel willen raken! De donder rommelt alsof zelfs Taboe het niet eens is met deze vernedering. Anga gooit nonchalant haar slip in het vuur. Ze is nu geheel naakt; het volk juicht! Anga huppelt naar de enige soldaat, die aardig voor haar was. Ze omhelst de jongeman innig en kust hem een aantal malen op zijn rechter- en zijn linkerwang; de verbaasde soldaat bloost. Dan geeft Anga de andere soldaten een hand als teken van afscheid. Vervolgens klimt ze weer op het podium en danst ze resoluut op de commandant af. Nu van dichtbij ziet Cirvel pas hoe mooi haar vriendin is! Ze neemt de stralende meid in zich op. Ze ziet er fantastisch uit met die strakke kleinen borsten als podium voor de prominente tepels. Dan dat lange zwarte haar, dat boven haar hoofd bijeengebonden, golvend neerhangt over haar blanke, goed gevormde billen. Dat alles toont ze met de sierlijke bewegingen van een getrainde danseres. Anga heeft inmiddels afscheid genomen van de commandant. Ze pakt de hand van Cirvel en zo leidt ze haar prinses het podium af. Gelijktijdig spreekt ze Cirvel moed in.

Cirvel is nu door haar weerzin heen. Nonchalant gooit ze, tergend langzaam één-voor-één die zeven sluiers in het vuur. Ze heeft lak aan deze rotwereld! Het publiek juicht; maar het deert haar niet. Eenmaal naakt omhelst ze haar vriendin innig. Het voelt verrukkelijk bloot tegen bloot. Ze geniet van de intense omhelzing en vergeet het joelende publiek. De donder rommelt en het wordt onheilspellend donker. Cirvel voelt de eerste lauwe waterdruppels al op haar naakte huid; heerlijk die natte streling. De bui zal weldra losbarsten. Ze danst naar die jonge soldaat, die Anga menselijk heeft behandeld. Innig omhelst ze hem. Dan neemt ze afscheid van de andere soldaten. Tenslotte geeft ze de commandant een pakkerd, want de arme man kan het ook niet helpen, dat dit een rotte wereld is. Hij reageert beteuterd en kijkt schichtig als ze hem kust. Ze heeft medelijden met deze geremde man. Hij is zo stoer en dan toch. Cirvel verbaast zich over haar eigen reactie. Het is zo heerlijk licht en gemakkelijk zonder die akelige sluiers, dat ze zich nu al helemaal op haar gemak voelt. Ze loopt...“

‘Sita, boeit het zo erg, dat je, je nachtrust er voor opoffert,’ breekt de stem van Arnold onverwacht in.

Sita kijkt op en reageert met: ‘Goede morgen Arnold ... Nee hoor, maar ik was klaar met mijn dagelijkse meditatie. Dat geeft even tijd om te lezen.’

‘Oké Sita een goede morgen dus.’

‘Heb je een beetje aardig geslapen?’ vraagt Sita voorzichtig.

‘Heerlijk Sita; met én woord verrukkelijk. Dit lakens voelen zalig op je naakte lijf!’ zegt Arnold enthousiast; dan gaat hij verder met: ‘Het is hier al lekker warm.’

‘Moet ook; zonder warmte Arnold, is nudisme in de winter niet haalbaar.’

Arnold loopt naar het raam: ‘Het sneeuwt nog steeds hè!’’ ‘Ja, voorlopig zit je hier vast. Volgens de radio ligt alle verkeer plat!’ zegt Sita ernstig. Ondertussen loopt ze Arnold achterna. ‘Taboe’ krijgt gelijktijdig weer het vertrouwde plaatsje in de boekenkast.

‘Verbaast het je, dat ik dat niet erg vind?’ zegt Arnold als Sita naast hem staat.

Sita en Arnold staan dus naast elkaar voor het raam, dat uitkijkt op de daktuin. Het zwakke keukenlicht toont een spel van dansende sneeuwvlokken. Even staan die vlokken bijna stil. Dan weer jaagt de wind ze in spiralen voort. Op de daktuin vormt zich zo al een flinke sneeuwduin. De verte is grauw-zwart met een waas van een oranje neon-straatlantaarn De flat in de verte doemt slechts zo-nu-en-dan op. Dan weer zijn er slechts de zwak-geel verlichte sneeuwvlokken.

‘Ik heb de sauna vast aangezet,’ zo doorbreekt Sita de stilte: ‘Oh ja, dat verbaast me niet.’

‘Vanuit de sauna naakt in de sneeuw schijnt een heerlijke ervaring te zijn. Dat zeiden ze in die tv-documentaire over naturisme,’ er zit een voorzichtige vraag in de bewering van Arnold.

‘Als de sauna straks heet is, kun je het zelf ervaren Arnold.’

Van de sauna gaat deze vroege babbel tussen Sita en Arnold over naar de praktijk van de yoga-oefeningen. Sita laat Arnold de in-en-outs van de Schroef zien. Tussendoor zet Sita thee, want de anderen zullen met al dat gerommel wel zo opstaan. Even later verschijnt Annie in de kamer.

Voor Naomi is het nog heel vroeg in de morgen. Buiten is het nog zo donker als de nacht. Dikke witte wollige sneeuwvlokken dwarrelen in het licht van een enkele straatlantaren. Naomi is naakt; onwillekeurig streelt ze haar blote huid. Het is heerlijk warm in de huiskamer. Het zachte licht van kaarsen toont haar naakte gestalte in de manshoge spiegel. Ze geniet van haar spiegelbeeld. Het is wonderlijk hoe snel vooroordelen van je af kunnen vallen. Gisteravond werd het nog gezellig, want Annie had bezoek toen ze binnen kwamen vallen. Dus een huis vol naakte mensen; het was allemaal zo gewoon!

Hoewel het duidelijk is, dat Arnold een oogje op haar heeft; moet Naomi hem gelijk geven. Met haar figuur is niets mis! In tegendeel ze is mooi! Vergeleken met de anderen is ze zelfs heel mooi. Het martelend lijnen kan dus meteen overboord!

‘Nog een goede morgen Naomi,’ zegt Sita als ze opkijkt: ‘Wat denken jullie van een haptoyogales?’

‘Dat lijkt me leuk!’ antwoordt Arnold spontaan.

Naomi aarzelt. Er is zoveel gebeurt in een korte tijd; het lijkt wel een droom. Dit zal haar tweede yogales worden. Ze heeft eens en proefles yoga in een wijkcentrum geprobeerd, maar dat stelde niet veel voor. Dit lijkt heel anders! Ze heeft het gisteren op video gezien. Al dat strelen doet haar aan de ene kant huiveren, maar trekt aan de andere kant ook aan. ‘Het is een unieke kans, Naomi!’ zegt ze in zichzelf. Soms moet een mens een gokje wagen. Bij de vorige gok bleek de drempel achteraf veel lager. Dan zegt ze resoluut: ‘Ik doe mee!’

‘Goed; Annie komt er zo aan! Ze helpt mee als lesassistente. Ga maar vast op je rug liggen,’ zegt Sita.

Naakt in de sneeuw?

‘Naomi. hoe was de les?’ vraagt Annie als ze gezamenlijk aan de thee zitten.

Even is het stil aan tafel. Naomi had deze vraag wel verwacht, maar nu kan ze de woorden niet toch niet vinden. Arnold – die naast haar zit – legt een vaderlijke hand op haar schouder.

Naomi loopt vast in: ‘Dit is zo...’

‘Kom, kom Naomi meiske, je kunt hier gewoon zeggen dat het niks voor jou is!’ zo tracht Arnold de stilte te doorbreken.

‘Nee, het is precies anders om, maar ik snap mezelf niet,’ verklaart Naomi.

De sneeuwstorm raast weer langs de muren. Is het om de stilte te onderstrepen? De kaarsvlammetjes op tafel flakkeren. Arnold staart naar de dansende schaduwen. Naomi streelt haar voet langs het been van Arnold.

Plotseling begint Naomi te huilen: ‘Er gebeurt zoveel,’ zegt ze tussen de bengelende tranen door. Ik weet niet hoe ik dat zeggen moet... Het keert me binnenste-buiten en toch is het verrukkelijk!

‘Naomi meid; laat je tranen maar lopen,’ geeft Sita aan met haar lage rustgevende stem: ‘Hier kun je jezelf zijn.’ Ze reikt Naomi ondertussen een flink stuk keukenrol aan.

Even is daar het tranendal. Naomi weet niet echt waarom ze moet huilen. Omdat de prop keukenrolpapier al snel onvoldoende was, heeft Annie inmiddels een schone, zachte theedoek aangereikt. Buiten huilt de wind weer langs de muren. Grote witte sneeuwvlokken plakken de ruit alweer dicht. Binnen dansen de vlammetjes in de kachel. Ze staan in de bres tegenover de dreigende triestheid. Ook de kaarsvlammetjes op de tafel bieden heldhaftig weerstand... De slag wordt gewonnen. Vrolijke stemmen vullen weer de ontbijttafel. Het is gezelligheid troef. Naomi geniet van haar herwonnen vrijheid. Arnold heeft het grootse woord. Zijn blik kan dat kuiltje in de kin van Naomi maar niet los laten. Ondertussen verteld hij de ene mop na de andere. Veelal is zo’n mop ingepakt in een heel verhaal. Onder de tafel speelt Naomi met zijn voeten. Ze geniet van dit spel. Zo nu en dan volgt er een goed getimede knipoog; over een weer...

‘Ik wil er nog even tussen komen. Annie, de les was geweldig!’ zegt Naomi plotseling. Dat ze het meent toont een verticaal groefje in haar voorhoofd.

‘Lief van je; dat je er nog even op terug komt; bedankt Naomi,’ zegt Annie.

‘Het is goed zo, meid,’ voegt Sita er aan toe.

Arnold geeft het tafelgesprek weer een vrolijke wending. Naomi vergeet haar aandacht voor de lijn nu helemaal. Ze geniet echt van het ontbijt. Ondertussen flirt ze weer naar Arnold met haar voeten; hij antwoordt met knipoogjes. Dan weer wisselen zij hun rollen. Zo groeien de vlinders meer dan ze zich bewust zijn! Annie zet even de radio aan voor het nieuws en het weer...

Buitenlucht

Naomi stapt dampend uit de sauna de daktuin op. Ze rekt zich uit. De koele winterlucht streelt haar huid. Ze had het veel kouder verwacht. Ze kijkt uit over de met sneeuw bedekte daken voor haar. Uit een schoorsteen stijgt een bijna verticale, witte rookkolom op. Het naakte lijf van Sita – schuin voor haar – doet een gelijksoortige kolom opstijgen. Het dakenlandschap voor haar toont zich in een oneindig aantal grijzen; slechts hier-en-daar een uitzondering op de regel in zachte pasteltinten. De verte vervaagt in een zachte mist. Zandfijne motsneeuw daalt gestaag op de schouders van Naomi. Er ontstaat een witte waas op het zwarte haar van Sita. De takken van de grote boom – die zich deels over de daktuin uitstrekken – dragen verzadigde sneeuwrupsen. Naomi kan de verleiding niet weerstaan er één aan te raken. De witte rups valt terstond op de sneeuwduin er onder en rolt dan door in een kleine lawine. Even tracht de zon door de zacht, grijze wolkenmassa te priemen. Het kleurenpalet wordt gelijktijdig aangevuld met vele tinten blauw. De takken en stammen van de bomen vormen lange onscherpe schaduwen. Dan komt de zon echt door. Het wit aan de zonzijde wordt zachtgeel. Het landschap in de verte opent zich. De einder van het vlakke polderland voorbij de daken vormt een scherpe lijn als in een expressionistisch schilderij.

Naomi geniet van de zonnestralen op haar huid. Ze volgt Sita bij het maken van de Zonnegroet. Zo wordt ze zich heel, intens bewust van haar lijf...

Na de eerste saunagang nestelt Sita zich met ‘Taboe’. Op de bank tegenover haar vermaken de tortelduifjes – Naomi en Arnold – elkaar. In de keuken zet Annie koffie. Zo opent Sita het smoezelige pocketboekje en Leest: “Cirvel verbaast zich over haar eigen reactie. Het is zo heerlijk licht en gemakkelijk zonder die akelige sluiers, dat ze zich nu al op haar gemak voelt. Ze loopt statig naar meester Agdar en drukt hem spontaan tegen zich aan. Oh wat is het heerlijk om hier bij hem te mogen wonen. Ze kust hem innig; nu helemaal zonder remmingen. De lauwe regen valt inmiddels met bakken uit de hemel. Cirvel geniet van het verfrissende water op haar blote lijf. De plechtigheid is afgelopen. De meiden lopen hand-in-hand het klooster binnen. Daar binnen staat een aardige grijze non al klaar met zachte badlakens.

‘Kom meisje droog je maar gauw af,’ zegt zuster Laura: ‘dan, zal ik jullie je kamer laten zien...’

In de verte piept de zon piept over de bergen. En straaltje oranje zonlicht raakt het gezicht van Cirvel. Langzaam wordt ze wakker. Ze rekt zich uit en komt wat op zitten. Anga is nog in diepe slaap verzonken. Heel voorzichtig, want ze wil Anga niet wakker maken, glijdt ze onder het met zijde omhulde dekbed uit. Stilletje maakt ze de tuindeuren los. Het verbaast haar, dat ze niet op slot zitten. De buitenlucht ruikt fris, maar het is niet koud. Zo op blote voeten voelt het natte gras zalig. Ze loopt verder in de richting van de klaterende beek. Toch geeft het nog een vreemde huivering, hier geheel naakt rond te lopen. Ze voelt kippenvel opkomen. Het komt niet van de kou, want het natte gras – onder haar voeten – voelt lauw aan. Het moet emotie zijn! Ze kijkt naar de bobbeltjes op haar arm.

De beek klatert kraakhelder over de rotsen. Verderop is de beek afgedamd, zodat er een meertje ontstaat. Er is daar ook een strandje. Cirvel klautert voorzichtig naar het heldere water. Ze gaat op een platte steen zitten. Haar voeten spelen met het water. De witte bloemen tussen de stenen aan de oever geuren heerlijk. De bomen van het bos aan de overkant van de beek ruizen zachtjes in de wind.

Terug in het klooster ziet Cirvel, dat de tafels in de eetzaal al zijn gedekt. Er liggen de heerlijkste vruchten op grote schalen; keurig verdeeld over de middellijn van lange tafels. Aan het hoofd van de eerste tafel staat een naambordje met de naam ‘Anga’. Rechts daarvan staat haar eigen naambordje. Het valt haar op, dat hier geen onderscheid wordt gemaakt tussen slavin en prinses; eerder het tegendeel. Dit doet haar deugt! Er licht een zachtgroene, doorschijnende sluier op haar stoel. Op de stoel van Anga ligt een eendere sluier, maar dan in goudgeel.

Anga is nog steeds in dromenland. Cirvel tracht haar voorzichtjes wakker te maken, maar dat valt nog niet mee. Tenslotte sleurt ze het hele dekbed van het bed. De meiden stoeien om het dekbed. Anga verovert het dekbed weer terug en gooit een kussen naar Cirvel. Anga krijgt het kussen weer terug. Zo vliegt het kussen heen een weer. Ze giechelen. Het kussen raakt lek en de veren vliegen in de rondte. Als het kussen op haar afvliegt bukt Cirvel. Zo vliegt het kussen pardoes in het gezicht van Meester Agdar.”

De telefoon rinkelt. Sita legt ‘Taboe’ neer en neemt de telefoonhoorn op. Na het telefoontje bergt Ze ‘Taboe’ weer op, want het is langzamerhand tijd voor een tweede saunagang.

‘Ik zal je wat laten zien knuffel,’ zegt Naomi tegen Arnold; ondertussen maakt ze zich los uit de armen van Arnold.

Dus trippelt Naomi de trap af, want ze wil Arnold wat foto’s laten zien. Het mapje, dat ze nodig heeft zit in de binnenzak van haar jack, dat beneden aan de kapstok hangt. Ze is amper beneden of er gaat een knetterende zoemer. Het is de buitenbel.

‘Doe je even open Naomi? Het zijn Willie en Elsje, die komen voor de sauna,’ roept Sita naar beneden.

Naomi worstelt met het telefoonachtige ding tegen de muur. Dan herinnert ze zich, dat de knop onder de hoorn zit. De knarsende zoemer snerpt opnieuw in haar oren. Er is kennelijk haast bij.

De wijsvinger van Naomi drukt de groene knop in. Het zoemen uit de hoorn geeft aan, dat de deur los staat. Dan klinken rennende voetstappen de stenen trap op. Vervolgens gaat de hoge bovenbel. Bijna gelijktijdig opent Naomi de voordeur van de flat en...

Voor haar staan twee naakte meisjes. Naakt ... nou ja; toch zijn ze niet helemaal naakt; Ze dragen slechts handschoenen en sportschoenen met sokken. De grootste is een tiener, waarbij de vrouwelijke vormen luiken; de kleinste nog echt een kind. Smeltende sneeuw druip van hun huid en haren.

‘We komen voor de sauna!’ roept het oudste meisje en ze rennen – ieder aan een kant langs Naomi – de trap op naar boven.

Naomi sluit de deur. Ze beseft ondertussen dat ze wat had willen zeggen, maar ze is te laat. Ze controleert of de deur daadwerkelijk in het slot is gevallen en draait zich om met de bedoeling het mapje met foto’s te pakken.

Boven aan de trap klinkt de boze stem van Sita: ‘Willie dit ging een stap te ver meid. Ik moet niet meer merken dat je in je nakie buiten langs gaat.’ zo van Naomi het op.

Het oudste meisje, dat dus Willie heet, reageert met: ‘Maar die geweldige sneeuwduinen en er is toch niemand op straat.’

Handig breekt Sita de discussie in spe af met: ‘Ik snap de uitdaging wel meiske, maar de buurt verandert de verkeerde kant uit. Ga nu maar gauw in de sauna opwarmen, er ligt een hoge sneeuwduin in de daktuin,’ de toon van haar stem stuit de discussie.

Onwillekeurig bleef Naomi even staan luisteren. Ze loopt naar de kapstok, maar krijgt niet de kans iets te pakken, want dan gaat de hoge bel van de voordeur al weer. Wederom opent Naomi de voordeur. Door de kier ziet ze een paar ski's tegen de muur staan. Dan staat voor haar – in de haast heeft ze de deur te wijd geopend – een potige, norse agent op skischoenen. Hij klopt de sporen van een sneeuwballengevecht van zijn uniform...