Evaluatie

(voelen kan niet zonder praten...)

Ze zitten weer aan de thee. Deze keer slechts met z’n drieën, want ze zitten boven. Frans geeft nog wat aanvullende uitleg over de ‘Weegschaal’. Op de salontafel heeft Frans een kaars aangestoken. Plotseling raast de hagel tegen de ruiten. De uitleg van Frans sterft weg in het geraas van de hagel. Als het geraas wegglijdt, gaat het gesprek spontaan over naar koetjes en kalfjes. Suzanne gaat nonchalant met haar benen wijd zitten. Haar vingers spelen met de huid van haar rechterbovenbeen. Ze naderen haar kruis en lopen dan weer terug. In de vorm van drie stappen voorwaarts en één stap terug komen die vingers steeds dichter bij. Ondertussen kijkt Abdullah naar de dansende kaarsvlam; tot op dat moment dat zijn blik haar spel oppakt. Nu pas ziet hij dat ze twee gouden ringetjes in haar schaamlippen draagt. De sieraadjes fonkelen in het kaarslicht. Verder is haar vagina kaal, alleen aan de bovenkant van de venusheuvel staat een pruikje haar. Abdullah merkt dat hij nu kan kijken, zonder dat een erotische fantasie met zijn brein aan de haal gaat. Haar vinger strelen de edele lippen en spelen met de piercings zonder dat het hem raakt...

Wederom heeft de hagel het hoogste woord. Dan sterft de vlaag van donderend geraas weer weg en Frans pakt de draad van zijn betoog weer op. Als er dan geen vragen zijn gaat hij verder met een uitleg over gebarentaal. Hij doet het gebaar ‘Kijken-naar’ voor. Er volgen meer gebaren. Dan komt de uitleg over de gevoelsrichtingen. Voor Abdullah is het allemaal nieuw. Hij krijgt de indruk dat Suzanne er al het één-en-ander van af weet. Het gevoel groentje te zijn - in verhouding tot een vrouw - verpulvert het laatste restje manlijk eergevoel. Slechts het kind in hem blijft over. Hij is dat jochie dat voor het laatst met zijn moeder mee naar de haman mag; dan weer raast de pijn van zijn besnijdenis door zijn bewustzijn. De duivel stuurt het mes, zodat niet alleen de voorhuid maar zijn gehele manlijkheid wordt geofferd.

Passiefoefeningen

Het is tijd voor de praktijk. Frans haalt een deklaken weg. Suzanne gaat onbevangen op haar rug liggen. Frans maakt contact met haar een legt ondertussen met een zachte stem uit wat hij doet. Abdullah neem de linkerhand van Suzanne. Haar warmte gaat over in de zijne. Even is het alsof zijn lippen op elkaar kleven. Dan raapt hij alle moed bij elkaar en doorbreekt hij de stilte met: ‘Suzanne voel de warmte van mijn hand.’ Abdullah schrikt van zijn eigen stem. De aarzeling laat een moment van stilte achter, maar Abdullah hervindt zichzelf met: ‘Ik richt de aandacht op jouw. Zo richt jij de aandacht op mij. Zo richt jij de aandacht op mij en daardoor komen we nog wat dichter bij elkaar.’ De glimlach van Frans gecombineerd met een goedkeurend knikje van zijn hoofd, geeft Abdullah hernieuwde moed. Hij streelt de arm van Suzanne zoals Frans dat heeft voorgedaan. De herhaalde streling van zijn vingertoppen komt steeds dichter bij haar schouder. Dan gaan zijn vingers de bocht om in de richting van haar borstbeen. Er vormt zich een kippenvel van genot op haar linkerborst. Frans wijst met het gebaar van ‘Kijken-naar’ naar die borst. Langzaam richt nu ook de tepel op. Even later staat die tepel als een torentje in de hof.

Het brein van Abdullah wordt overspoeld door een nieuwe golf van verwarring. Hij heeft nog nooit zo naar een vrouw gekeken. Frans redt Abdullah door te beginnen over het hanteren van de massageplumeau. Het gelijk-op strelen vraagt van Abdullah alle aandacht. Ze richt zijn brein zich automatisch meer op de techniek en glijden de gevoelens wat meer naar de achtergrond, waardoor ze hanteerbaar worden. Vervolgens laat Frans enkele passiefoefeningen zien. Hier-en-daar kan Abdullah wat meehelpen. Op andere momenten staat of zit hij er bij te kijken. Het is interessant om nu te kunnen zien, wat je anders met je laat gebeuren. Het is indrukwekkend hoe goed Suzanne kan loslaten. Ergens is Abdullah een beetje jaloers.

Een gevoel van leegte

Eenmaal thuis zet Abdullah de kachel wat hoger. Hij kijkt uit het raam. De huizen aan de overkant zijn al donker behalve schuin tegenover. Daar brand nog licht; het is de woning van Suzanne. Het was een unieke avond; gezellig en warm. Te warm en geborgen, want de koude, zwarte deken van eenzaamheid valt nu over hem heen. Hij ploft op de bank. Zet de TV aan en zapt als een bezetene langs de kanalen. Niets dan commerciële verkoopprogramma’s lokkertjes naar sekssites en nieuwszenders. Eindelijk vindt hij film, maar het duurt niet lang dan kondigt de aftiteling het einde alweer aan; reclame. Wat heeft nu een pest aan die reclame, waar aan praktisch ieder product een vrouw wordt vastgeplakt.

Ondertussen heeft hij ongemerkt bijna een hele tablet chocola opgegeten. Het geeft een gevoel van misselijkheid. Toch kan hij de laatste stukjes bijna niet weerstaan. Hij schakelt over naar het internet. Daar vindt hij - met wat zoeken; via natspel.nl - engelstalig, naturistisch tv-station - aan de andere kant van de wereld. Het gaat over de plannen van een meneer Dick voor een naturistische woonoord onder de naam ‘Het Vrijheidskwartier’...

Fatima is uit huis gezet

Sita verlaat de flathal. De sneeuwvlokken stormen op haar gezicht af. Voor de sauna is dit weer wel leuk maar ieder ander vindt dit pokkenweer. Het sneeuwt al weer en dat veel te vroeg in het seizoen. Ze had gedacht dat die eerste aanval van ‘Koning Winter’ snel zou veranderen in dooiweer – het is per slot van rekening nog steeds herfst – maar ze heeft ongelijk. Koning Winter is gewoon te vroeg opgestaan, of komt het door het verschuiven van de Warme Golfstroom? De nieuwe buren zijn zelf ook nudisten. Dat valt weer alles mee. Er zijn dus geen problemen met de sauna en de gezamenlijke daktuin. Als er morgen nog sneeuw ligt komen ze van de sauna genieten. Het is jammer dat zij en Annie binnenkort gaan verhuizen naar ‘het Vrijheidskwartier,’ althans als ze inloten, want en zijn veel te veel gegadigden.

Het besluit om te vertrekken hebben ze al een hele tijd geleden genomen. De buurt verandert. De eens zo tolerante sfeer is nagenoeg geheel verdwenen. Sinds de Algemene Moslim Partij een coalitie moest sluiten met de fundamentalisten, merk je het dagelijks. De multiculturele ruimte wordt in rap tempo ingeperkt.

Weer een windvlaag; Sita voelt de striemende sneeuwvlokken in haar gezicht. Op het geruimde pad voor haar ligt alweer een centimeter of vier verse sneeuw. Tussen de windvlagen door slaat de torenklok half twaalf. De straatlantaren verlicht de wervelend sneeuwvlokken. Ze voelt een volgende windvlaag; her-en-der liggen de eerste sneeuwduinen; vraagt zich af of ze morgen wel naar college kan. Sita verwerpt de voorbarige gedachte. Je bemoeien met het spel der Goden levert slechts slecht karma op! Ze slaat de hoek om en is nu bijna bij haar eigen flathal. Ze drukt op de bel; uit de luidspreker klinkt even later de stem van Annie; ze antwoordt; de deur zoemt. Zeven trappen hoger herhaalt ze het ritueel van aanbellen. Sita is blij dat ze binnen de last van kleding van zich af kan gooien; het voelt nog steeds als een bevrijding. Naakt betreedt ze even later de huiskamer.

‘Wat ... nou zeg!’ van verbazing kan Sita even niets meer uitbrengen. Dan reageert ze met: ‘Fatima, wat doe jij hier?’ Sita neemt Fatima in zich op. Fatima zit in Sita's eigen luie stoel. Ze heeft geen hoofddoek om; geen kleren aan; zelfs geen slipje.

‘Ik ben mijn ird verloren en vader heeft me verstoten,’ zegt Fatima nuchter. ‘Het heeft nu geen zin meer dat ik me aanpas!’

‘Wat bedoel je?’ vraagt Sita.

‘Hij vindt dat ik de eer van de familie heb geschonden,’ zegt Fatima.

‘Wat!’ zegt Sita met stemverheffing: ‘Hij is gek. Laat hem eerst maar een weekje bedaren.’

‘Zo simpel is het niet,’ geeft Fatima aan.

Het verdriet van Fatima

‘Ik heb nog zo geprobeerd binnen de regels te blijven, maar er werd geroddeld in de buurt. Roddels zijn nu eenmaal sneller dan de waarheid. Mijn vader heeft het gevoel gekregen dat zijn eer en die van de familie op het spel stond. Het was stom van mij om de grenzen van het fatsoen te naderen. Haptoyoga was een brug te ver!’ zegt Fatima de tranen staan haar nabij. Ze probeert nuchter te blijven en gaat verder met: ‘Hopelijk krijg ik even de tijd om na te denken hoe ik een eind aan mijn leven kan maken. Dat spaart een familielid de plicht van eerwraak en dus gevangenisstraf,’ dan barst Fatima in tranen uit. De grond is onder haar bestaan uit geslagen. Even is ze al niet meer van deze wereld. Vanuit het schimmenrijk ziet ze hoe Sita en Annie haar trachten te troosten. Maar de wereld laat haar niet los. Een tochtvlaag hult haar lijf in kippenvel. Het werkt ontnuchterend.

‘Je kunt hier blijven zo lang je maar wilt,’ zegt Sita.

‘En hier zullen ze je niet zo snel zoeken,’ voegt Annie er aan toe.

‘Als het zo door gaat zit trouwens morgen alle verkeer weer helemaal vast!’ constateert Sita.

Zo gaan beide dames nog even door. Het zet Fatima weer even met haar beide blote voeten op de grond. Ze staat nu naast Sita en kijkt naar buiten. Annie is in de keuken om nogmaals thee te zetten.