Daar zit een raar luchtje aan

(Vrijheidskwartier vervolg - roman...)

Inspector van Duin van de ‘Algemene Inlichtingen Dienst’ luistert naar de telefoon taps. Moslims die lid worden van een hedonistische, nudistische beweging. Een dergelijke super inburgering klopt niet. Het creëert onverantwoorde tegenstellingen! Daarom heeft zijn baas hem op deze klus gezet. Was het maar echt een beweging, dan weet je wat je moet onderzoeken. Dit is meer als los zand; het glipt door je vingers. Dan heb je dat ‘Vrijheidskwartier’. Daar heb je zo'n pooier, die het halve centrum van de oude binnenstad ombouwt voor een stelletje blootlopers. De politiek is zo stom geweest om dat vak te legaliseren, dus is er geen crimineel geld meer te vinden. Het werk bij de politie werd echt dweilen met de kraan open. Veel te weinig personeel en amper bevoegdheden. Als je moordzaken ter zijde moet leggen, omdat er geen mankracht is, dan wordt het te bar. Dat kan je niet meer verkopen! Daarom is hij overgestapt naar ‘De Dienst’.

Hij is een echt avondmens; zo'n late dienst geeft ruimte om na te denken. Er zijn aanwijzingen dat er iets gaat gebeuren. Misschien laten ze meer los als ze in paniek raken, dus zit hij vannacht boven op de taps. Voorlopig is het, het ene na het andere bakje uit de koffie-automaat. Zijn infiltrant binnen de relschoppers heeft zich ook nog niet gemeld. Wachten hoort bij het vak.

Hij staat even op en staart naar buiten. De hoge kantoortoren geeft een goed uitzicht over de verlichte binnenstad. Sneeuwvlokken plakken hier en daar tegen de ruiten. Het weer moet niet te bar worden, want dan blijven de relschoppers thuis en zit hij hier weer een nachtje voor noppes! Zijn baas had hem als infiltrant willen gebruiken. Hij had in het verleden regelmatig dergelijke klusjes opgeknapt. Maar dit klusje zag hij beslist niet zitten. Dat in je blote kont rond lopen is niks voor hem. Neem hier maar een knappe dame voor; die krijgt veel meer los en is minder verdacht! Zijn advies werd dankbaar aangenomen. Een jong collegaatje kreeg dus de klus. Ze schijn er nogal ven te genieten. Zo zijn ze met het hele gezinnetje verhuist naar ‘het Vrijheidskwartier’, ofwel dat nudistencentrum. De kinderen kunnen hier veilig op straat spelen; je hebt er geen omkijken aan. Een zwembad voor de deur en nog gratis ook. Een geslaagde infiltratie, maar bruikbare informatie komt er niet uit. Zo borrelen er flarden van het verleden in zijn gedachten op. Dat hoort bij dergelijke eenzame nachten. Als het lijkt dat de tijd stil staat, is het moeilijk het brein te temmen. Hij gaat weer verder met het uitwerken van de taps...

Lekker uitgaan in je blootje

Nog hijgend van de vorige dans, kijkt Fatima naar Aisja en Ali op de dansvloer. Ook Ali is naakt. Wat Fatima tot nu niet voor elkaar kreeg, kreeg zo voor elkaar. Ik dans alleen maar met jouw als je ook uit de kleren gaat. Ze dansen een geïmproviseerde vorm van de tango met vele close momenten. Hoewel het nog niet druk is op de vloer zijn ze niet de enige. Maar, err is dus ruimte genoeg om je echt uit te leven.

Van achter het glas kijkt Fatima naar de wervelende paren op de dansvloer. Ze zit samen met Sandra aan een tafeltje voor vier. Prominent midden op ieder tafeltje staat een mandje met condooms. Daarnaast ligt de kaart. Aan het tafeltje ernaast zitten twee zakenlui in driedelig pak. De jongste man, met een schreeuwerige, paarse stropdas, heeft de uitstraling van een beursyup; de oudste, een kalende man straalt meer vriendelijkheid uit. Fatima geeft hem een knipoogje. Onwillekeurig gaat ze zo zitten dat haar lichaam lonkt. Dan pas beseft ze dat ze vrij is; haar werk is een tweede natuur geworden. Dan kiest ze bewust voor de uitdaging. Ze schuift haar stoel iets naar achteren en gaat zodanig zitten, dat haar begeerlijkheid zich midden in de zichtstrook bevind. Ze merkt dat hij kijkt. Ondertussen nipt ze semi-onverschillig aan haar drankje. Sandra die naast haar zit streelt losjes haar bovenbeen. Ze geniet van de zachte streling. Voorzichtig schuift ze de hand van Sandra wat meer naar de hete zone. De vriendschapband is hersteld. ‘Sandra, hoe vindt je het hier?’

‘Ik zie veel spiegels en gazen doorkijkjes. Zo kun je hier rustig zitten praten met het volle zicht op de dansvloer zonder last van de muziek. Het heeft de sfeer van een paleis. Die plafondschilderingen zijn heel mooi. En dan de mensen; waar vindt zulk een hoffelijk gedrag. Dit moet zeker niet verdwijnen,’ zegt Sandra. Haar nagels plagen gelijktijdig de huid van Fatima.

Even voelt Fatima kippenvel over haar huid lopen: ‘Ik denk dat Dick ook langzaam tot dat inzicht komt. Maar meid je stoort dus niet aan de glurende mannen in driedelig pak!’ zo daagt ze Sandra uit met een constatering, die meer een vraag inhoud.

‘Laat ze kijken; ze kijken huid en vlees er echt niet af! En de vrijende stelletjes op de matrassen zul je dan vragen. Het went allemaal heel snel. Ik zou mijn vriend hier graag mee naar toe nemen. Ik voel me nu echt helemaal op m'n gemak en zo heerlijk vrij!’ antwoord Sandra glimlachend. Dan nipt ze aan haar drankje. ‘Stoort het niet dat dit je werkplek is?’

‘Als ik werk dan draag ik een wit kousenbandje om mijn bovenbeen. Dus iedereen weet dat ik niet vrij ben. Ik wordt dus niet lastig gevallen!’ antwoord Fatima.

‘Over lastigvallen gesproken, mag ik er bij komen zitten dames?’ zegt een stem achter hen onverwacht.

‘Natuurlijk Dick; dit is Sandra mijn jeugdvriendin. Mijn zusje Aisja staat met Ali op de dansvloer achter het glas,’ zo stelt Fatima haar gasten voor: ‘En dat is Dick mijn baas.Op het moment is hij buiten dienst.’

‘En Sandra, U komt zeker voor het feest van Fatima’ ondertussen poogt hij de rug van Sandra hand te kussen.

Iets verrast; dan vereert; werkt Sandra mee door haar hand toe te steken: “Goed geraden maar laat ‘dat U’ maar weg Dick,” geeft ze glimlachend aan.

‘Sandra, ben je vandaag gekomen?’ vraagt Dick meer aards.

‘Uit het zuiden met de trein; een beetje vertraging, maar het viel mee. Achteraf hoor je dat je mazel hebt gehad, want aan het begin van de avond lag het hele spoornet plat, antwoord Sandra serieus.

Fatima luistert naar het gesprek dat tussen Sandra en Dick ontstaat. Hij beschrijft de spanningen in de buurt en de andere achterstandswijken. Als het over politiek gaat heeft Dick altijd wel een mening. Zelf is Fatima veel voorzichtiger. Je moet oppassen met een politieke mening als je mensen niet heel goed kent. Het is misschien schroom uit haar verleden. Sandra heeft veel minder moeite met haar persoonlijke mening. Ze doet dus haar woordje en zo ontstaat er een levendig gesprek, dat doorgaat met Aisja en Ali in de kring, als Dick weer verder gaat met zijn werk.

Een middeleeuws beleg

‘Sorry dat ik je vrije tijd verstoor Fatima,’ zegt Dick.

‘Geeft niet,’ Fatima trekt snel de beschermende overall aan en zet een helm op haar kop. Dan rent Fatima - met een poederblusser - Dick achterna naar boven en dan het dak op. Ze slaat de kop van de blusser op de grond op het ding te activeren. Dan zet ze gelijk haar blusser op de resten van een brandbaar projectiel. Het brandje wordt met één korte stoot geblust.

Van hier heb je een goed uitzicht. Het is gelijk duidelijk. Her en der zijn rellen. In de verte staan gebouwen in brand. Verderop wordt de mobile eenheid in een hoek gedreven. Politie busjes vormen een brandende barricade.

Dus besluit Dick dat ‘het Vrijheidskwartier’ nu helemaal van de buitenwereld zal worden afgesloten. Er moet snel worden gehandeld. Inmiddels is er meer personeel op het dak aangekomen. Ze geven aanwijzingen bij het neerlaten van de grote stalen rolhekken en roldeuren. Je kunt die relschoppers maar beter niet insluiten. De operatie is eerder geoefend en kan dus snel worden uitgevoerd. Toch zijn ze maar net op tijd.

Er worden voorlopige afspraken gemaakt voor de posten op het dak en de muren. Het is erg koud dus moet er regelmatig worden afgewisseld.

‘Dick als we zo door gaan zijn we zo door onze poederblussers heen. Er moeten betere instructies komen,’ zegt Fatima bezorgt.

‘Ja, ik weet het maar het vriest te hard voor onze brandslangen. Als je ze een keer gebruikt hebt zitten ze meteen dicht. Dus moeten we ze bewaren voor een grotere brand.’

Waar blijft Fatima

Ze zitten met z'n drieën weer aan een tafeltje. De voeten zijn moe van het dansen. Fatima is nog niet terug. Ze zou maar even wegblijven. Dus zou ze allang terug moeten zijn. Ze nemen nog maar een drankje. Aisja zit wat te doezelen; ze gaapt. Sandra nipt aan haar drankje. De dansvloer is bijna leeg. Schijnbaar zijn er meer voeten moe. Als de muziek wisselt horen ze sirenes in de verte. Er zijn ook knallen te horen.

‘Vroegtijdig vuurwerk,’ beweert Ali: ‘De politie zit er tegenwoordig bovenop!’

‘Dat in nodig ook!’ reageert Sandra: ‘Die pubers van tegenwoordig laten niets heel.’

‘Ja, regels moeten regels zijn!’ voegt Aisja er aan toe.

Zo ontstaat er een nieuwe discussie. Het verdrijft de tijd en brengt zo het gemoed tot rust. De onrust buiten dringt niet door; wel komen ze weer terug op de algemene politieke situatie. Er hangt iets in de lucht daar zijn ze het over eens.

‘Het lijkt hier wel de gemeenteraad,’ klinkt plotseling de stem van Fatima; schuift aan.

‘Fatima, waar bleef je?’ vraagt Sandra.

‘Sorry luitjes, er zat een kinkje in de kabel,’ zo begint Fatima met een raadselachtig antwoord: ‘Er zijn wat rellen in de stad dus moet Ali maar bij mij blijven slapen,’ gaat ze verder.

‘Dat waren die politie sirenes,’ concludeert Sandra.

‘Slaapkopjes wij gaan eerst naar mijn appartement,’ zegt Fatima op duidelijke toon.