Een wonderlijke ontmoeting

(Vrijheidskwartier vervolg - roman...)

De zaal - een onderdeel van ‘Club Oase’ - is plechtig versierd met bloemstukken. In het midden staat een maro, ofwel zo'n podium in de vorm van een prieeltje dat in een Hindoestaanse bruilof wordt gebruikt voor de plechtigheid. Fatima verwondert zich over de hoeveelheid werk dat in het versieren van de zaal is gestopt. Het is een versiering een koninklijke bruiloft waardig. Ze kijkt de zaal rond; het is al flink druk. Haar ogen zoeken naar Dick en Eva. Langs de randen van de zaal staan rijen stoelen opgesteld. Daartussen in de hoeken staan vier kamerschermen. Daarvoor is de vloer vrij. Her-en-der staan mensen in groepjes te praten. Mode en nudisme gaan schijnbaar goed samen, want de groepjes zijn niet verdeeld in bloteriken en textielgangers. Er is Fatima wat opgevallen. Ze loopt met een drafje naar de andere kant van de zaal...

‘Paps, wat geweldig,’ roept Fatima uit. De tranen biggelen over haar wangen.

‘Wat is mijn zonnetje groot geworden!’ zegt Ibrahim. Onwillekeurig vergelijk hij haar met die peuter in het bad. Hij beseft niet dat haar naaktheid hem die vergelijking opdringt.

Fatima is overmand door geluk. Ze kan nauwelijks denken. Ze omhelst hem: ‘Oh wat is dit heerlijk...’ Ze geeft haar emoties de tijd en gaat dan verder met: ‘Paps, diep van binnen ben ik nog steeds je kleine meid.’

Ook hij moet bij dit weerzien een traantje weg pinken. In een flits is ze daar weer dat kleine meisje in het bad. Hij keert terug naar het heden en dan zegt hij: ‘Je moet me die woorden van toen vergeven Fatima. Je bent welkom thuis mijn dochter.’

‘Natuurlijk Paps,’ Fatima glundert door haar tranen heen dan maakt ze zich los: ‘Waar logeren jullie?’

“Wij logeren in wat jullie ‘het textielhotel’ noemen. We zitten op kamer 512. Wat zeg ik kamer; het is meer een appartement. Fatima, je hebt een vrijgevige baas.”

Fatima vraagt niet verder door. Je moet een gegeven paard niet in de bek kijken. Het is bijna een droom deze verzoening met haar ouders; niet te geloven. Ze kijkt naar hem; hij is oud geworden. De lijnen in zijn gezicht zijn nu groeven. Het randje haar is geheel zilverwit. De jaren zijn voorbij gevlogen. Ze omhelst haar moeder; weer vloeien de tranen. Een moment van verstilling; oud-zeer glijdt in de aarde weg. Hier zijn geen woorden voor. Ze heeft nog steeds het gevoel dat dit niet echt is; net een droom. Ze knijpt venijnig in haar arm. Het doet echt pijn! Dan pas ziet ze imam Hassan. Hij is zeker met haar ouders mee gekomen. Het begint te dagen; hij zit hier achter. Ze is er heel blij mee. Al spoedig zijn ze intensief in gesprek. Ondertussen komen ook Dick en Eva aanlopen. Zij zullen Fatima officieel in de groep introduceren. Ze sluiten zich bij de staande discussie groep aan. Zo sluiten ook Frits, Ivonne en Els en Sita zich bij deze staande receptie aan.

Els kijkt op haar horloge en zegt: ‘Fatima, het is tijd voor de voorbereiding van de ceremonie. Komt u maar mee.’ Met een wijds handgebaar brengt Els Fatima en haar ouders naar een zijvertrek van de entreehal.

‘Fatima, weet jij wat er allemaal gaat gebeuren?’ vraagt haar vader in het Arabisch.

‘Nee paps, het is ook voor mij een grote verrassing. Maar het wordt een indrukwekkende plechtigheid; daar heb ik vertrouwen in, want ik ken mijn vrienden.’

‘Je hebt veel belangstelling; net een dorps bruiloft van vroeger,’ onderbreekt Ibrahim haar.

Fatima kijkt naar haar moeder, die op een stoel gaat zitten. Dan kijkt ze haar vader weer aan en gaat verder met: ‘Paps, ik ben dus net zo nieuwsgierig als jullie naar wat er gaat gebeuren.’

Dan komen er twee gespierde mannen binnen. Ze zijn naakt op een peniskoker na. Deze koker toont een cobra in aanvalshouding. Fatima weet dat deze mannen haar in de ceremonie moeten opvangen. Ze heeft dat element - uit de plechtigheid - uitgebreid geoefend. Even later Juf Mieke komt binnen met zeven meisjes van de ballet groep. Ze draagt een kroon met een lange sleep van kant die door meisjes wordt gedragen; drie meisjes aan weerzijde. Midden achter, waar de trapeziumvormige sleep wijd uitwaaiert, loop een trotse Ansje. Zoals je binnen het nudisme kunt verwachten zijn de meisje geheel naakt. Het zijn nog echt kinderen; puur uit het paradijs. Het symbool voor nieuw leven. Als enige verbinding met de cultuur pronkt er een diadeem in het haar. De voorste twee meisjes hebben een donkere huid de anderen zijn blank. Een aandachtige beschouwer ziet met één oog de mystieke getallenleer terug; drie vijf en zeven.

‘Mooi hè Fatima,’ zegt Ansje. Ze is blij dat ze dit geheim niet langer hoeft te bewaren.

Fatima is een moment geheel overdondert. Dan raapt ze zichzelf bij elkaar en antwoordt: ‘Ja, dit is een fantastische sleep; bedankt jongelui, en nog een goede morgen gewenst. En natuurlijk wil ik ook jullie juf Mieke niet vergeten, bedankt Mieke.’

Dan gaat de deur weer open. Er komen drie jonge dames binnen. Deze zijn in tegenstelling tot de andere meisje in de leeftijd van de ontluikende erotiek. Het middelste- en tevens voorste meisje is Iris, het nichtje van Marianne. Ze draagt een haarborstel op een rood kussen. Er volgt een korte ceremonie, die begint met het borstelen van het lange haar van Fatima, waarbij de kroon op haar hoofd wordt geplaatst. Vervolgens wordt de borstel met inscriptie aan haar moeder overhandigd. Het is een symbolisch afscheid van het ouderlijk huis. Dan zet de korte stoet zich in beweging...

Een onvergetelijke ceremonie

Als Fatima de zaal betreedt heft het koor een meerstemmig gezang aan. Hoewel het oeroud klinkt is het nieuw; speciaal voor deze gelegenheid gecomponeerd. Halverwege de ingang en het podium staat een draagbaar opgesteld. Aan weerzijde staat een naakte man. De stoet stopt links van de draagbaar. Op het podium hebben zitten Eva en Dick. Naast hen op een verhoogde zit Imam Hassan. Dit laatste gaat helemaal boven de verwachtingen van Fatima uit. Ze moet bijna weer huilen van geluk. Op een traantje na dat over haar linker wang loopt houdt ze haar gezicht droog.

Sita verlaat het podium. Als priesteres van ‘de Vlinders’ breng ze de Beker-van-de-Wereld naar de nieuwe adept. Ze draagt een paarse mantel met vlindervleugels over haar schouders. Van voren is de mantel open, zodat haar naaktheid niet verborgen blijft. Op het hoofd draagt ze een kroon met de Driekoppige Cobra.

Langzaam schrijdt ze met opgeheven hoofd voorwaarts. Dan stopt ze voor Fatima en zegt met plechtige stem: ‘‘Fatima Tahir’ aanvaart ge de toetreding tot onze heilige orde. Drink dan het gif van de wereld opdat gij opnieuw geboren kan worden.

Fatima nipt van de beker in de handen van de beide mannen vallen. Ze laten haar langzaam op de vloer zakken. Vervolgens leggen vier mannen haar op de draagbaar. Dan volgt de stoet de bar, waarbij de meisjes met de kroon en sluier een dodendans uitvoeren. Het is een ritueel om de kwade geesten te misleiden, daarom dansen ze in tegengestelde richting. Naakte jongetjes versiert door bodypaint en met hoorntjes op hun kop spelen deze negatieve krachten. Ze komen her en der achter kamerschermen vandaan. Zo gaat de stoet zeven keer rond het podium.

Ondertussen is het publiek doodstil. Je hoort amper een kuchje. Men laat zich meeslepen door het balletachtige schouwspel. Dan leidt Els de stoet het podium op. De meisjes met de kroon en sluier verlaten de zaal gevolgd door de misleide duiveltjes. Zo zijn de geesten het spoor bijster. Dan vangt het koor een grafhymne aan.

Even later komen de meisjes weer binnen ze hebben ragfijne sluiers bij zich. In een sluierdans dansen ze de beschermende magische cirkel. Daarmee wordt symbolisch de veiligheid geschapen voor de voor de volgende fase in het ritueel.

Op het podium zalft Dick het lichaam van Fatima. Dan geeft Eva aan Fatima de levenskus. En vervolgens helpen Dick en Eva haar overeind. ze is herboren. Dick masseert symbolisch haar schouders. Fatima staat op en toont zo haar wederopstanding aan de omstanders.

Vervolgens neemt imam Hassan plaats achter het sprekersgestoelte op het podium en schraapt zijn keel: “Beste mensen we zijn hier allemaal bij elkaar om een fase in Fatima's leven te vieren. Het is zo'n fase waarbij je kunt zeggen dat de opvoeding definitief wordt afgerond. Een mens kiest voor de eigen levensweg. Meestal gebeurt dat als mensen gaan trouwen. Dan verlaten ze het ouderlijk huis en leggen ze de hoeksteen voor een nieuwe veilige haven. We duiden zo'n samenlevingsvorm met de term ‘gezin’. Tegenwoordig kent ‘het gezin’ vele vormen. De tijd dat het slechts staat voor een echtpaar met de eventuele kinderen ligt ver achter ons. Fatima heeft een andere keuze gemaakt. Ze heeft gekozen voor de warmte, aandacht en intimiteit van een groep mensen. Deze groep noemt zich ‘de Vlinders’ een naam met een duidelijke symboliek. Het zijn mensen die het de vaandel van de vrijheid met trots voeren. Zij hebben - ieder voor zich - het paradijs herwonnen waar de geestelijke sluier volstaat. Zo trotseren zij de slang, (...),“ zo zet hij een preek neer die hout snijdt.

Fatima moet wederom een traantje weg pinken. Ze is blij dat ze niet voor de mening van andere is gezwicht en dus geen make-up gebruikt: ‘Ik hoef niet bang te zijn voor rare vegen op mijn gezicht,’ denkt ze bijna hardop.

Dan neemt Els de ceremonie voor de bevestiging van de beloftes. Fatima legt haar rechterhand op het ceremoniële zwaard.

‘Dan zijn we nu toe aan de belofte zeg mij na Fatima Tahir’ zegt Els op plechtige toon: “Ik beloof de veiligheid van mijn vriendengroep ‘de Vlinders’ te garanderen.”

“Ik Fatima Tahir beloof plechtig de veiligheid van de vriendengroep ‘de Vlinders’ te garanderen; zo waarlijk helpe mij God Almachtig,” zegt Fatima plechtig en met overtuiging. Om de conservatieve gelovigen niet voor het hoofd te stoten, gebruikt ze bewust niet het begrip ‘Allah’.

Dan geeft Eva aan Fatima uit naam van ‘de Vlinders’ de ring. De ouders van Fatima krijgen een oorkonde. Vervolgen sluit het ballet de plechtigheid af door - met begeleiding van koorzang - de magische cirkel te ontsluiten...

Het is zo ongeveer twee uur in de middag. Sandra kijkt vanaf het dakterras naar het zuiden. In de verte hangt een zware, donkergrijze sneeuwbui. De lichte onderrand nabij de - door de stad getekende - horizon wordt door de laagstaande zon oranje gekleurd. Sneeuwvlokken dwarrelen op haar naakte huid; koude speldenprikjes. Van de naakte lijven voor haar stijgt een soort mist op, alsof het schoorstenen zijn. Van beneden klinkt het geroezemoes van het winkelend publiek.

Sandra is het feestgedruis beneden even ontvlucht. Gelukkig is er de sauna waar je even tot rust kan komen. Dus staat ze nu uit te dampen op het dak van ‘Club Oase’. Beneden schud Fatima nu handjes. Sandra heeft altijd wat een hekel aan recepties gehad. Die oppervlakkige standaard babbeltjes, kunnen haar niet echt boeien.

Daarmee is de ceremonie beneden is voorbij. Het was een mooie plechtigheid met elementen uit Wicca en het Hindoeïsme aaneengeregen tot een fantastisch geheel. Het is Sandra opgevallen hoe goed naakt en gekleed plotseling samengaan. Als dit de toekomst is dan tekent Sandra daarvoor...

Even een krantje kopen

Ansje zit aan de grote tafel. Ze heeft zojuist haar kamer aan Sandra laten zien. Het heeft haar heel wat moeite gekost haar idool zover te krijgen. Die kamer hangt vol met foto's van de ballet carrière van Sandra. Er zijn nog meer foto's; die zitten in een plakboek. Het plakboek was van haar moeder Marianne, dus zijn de eerste foto's al ingeplakt voor Ansje werd geboren. Zo is een hobby overgegaan van moeder op dochter.

Aan de tafel bekijken Ansje en Sandra dat plakboek. Marianne kijkt mee op iets meer afstand. Zo nu en dan betrekt Ansje haar er in. Het is goed om herinneringen op te halen. Sandra vertelt er verhalen bij.

Het huis verschilt niet echt van dat van Fatima. Alles is echter in spiegelbeeld. Wel ontbreekt de bar en spiegelwand. Op die plaats staat een grote, antieke kast.

‘Nu moet ik echt even een krant halen,’ zegt Sandra als het plakboek uit is.

‘Mag ik mee?’ vraagt Ansje met een lief stemmetje.

‘Sandra, je hebt er wel een plakfan bij gekregen,’ zegt Marianne ironisch.

Zo komt het dat Sandra en Ansje op weg gaan naar de tijdschriftenwinkel. Onderweg blijven ze even staan bij het beachvolleybal. Het is altijd weer spannend om naar te kijken, bovendien komen ze juf Mieke daar tegen, dus wordt er over het feest nagepraat. In de tijdschriftenwinkel het druk. Er staat een hele rij voor de kassa als Sandra als wil afrekenen. De klanten komen van twee kanten binnen; van buiten dragen ze dikke jassen met de sporen van een sneeuwbui. De klanten uit ‘het Vrijheidskwartier’ zijn meestal naakt, zoals Sandra en Ansje.

Als Sandra de printdummy met krant heeft gepakt, sluiten ze aan bij de rij, en blijven ze geduldig op hun beurt wachten. Al spoedig schuiven ze op in de rij. Dan zijn ze aan de beurt.

‘Als ik het goed heb is uw artiesten naam Sandra, is uw echte voornaam ook Sandra?’ vraagt de naakte verkoopster van achter de toonbank.

‘Ja hoezo?’ vraagt Sandra.

“Sandra de paparazzi hebben je te pakken gehad. Je staat zeer ‘privé’ in een gelijksoortig blad. De foto's zijn gemaakt op feest van Fatima. Ik heb inmiddels al de directie gewaarschuwd,” beweert de verkoopster.

“Dat ‘je’ is prima hoor, maar had je me dan niet eerder herkent?”

“Ja al bij de eerste krant, maar over ‘normen en waarden’ gesproken wij nudisten respecteren de privacy van beroemde mensen. Tussen twee haakjes ik heet Adrie.”

‘Adrie, heb je ook nog een papieren uitgave en staat de tekst aan twee kanten van de bladzijde?’ vraagt Sandra.

‘Ja, hoezo Sandra,’ antwoordt Adrie enigszins verbaast.

‘Deze kleine fan van mij maakt een plakboek over mij bovendien heeft ze de muur van haar kamer volhangen. Dat maakt alvast 3e exemplaren dan 1 voor mij, 1 voor mijn vriendin en natuurlijk 1 voor mijn advocaat, dus geef me er maar 6, en 1 op een printdummy,’ antwoord Sandra.

Ze rekenen af en gaan op de terugweg. Vooral Ansje is nieuwsgierig naar de foto's. Ze kan niet begrijpen dat Sandra daar niet echt wijs mee is. Onderweg praat ze daarover honderd uit. Daardoor komt de boosheid in Sandra pas goed opzetten. Toch besluit Sandra nog even met Ansje mee te gaan. Weer blijven ze even stilstaan bij het beachvolleybal. Sandra ziet het als een goede oplossing om Ansje wat te temperen.

Sandra voelt de ogen prikken, maar er is niemand die haar privacy verstoord. Het gevoel zit dus in haarzelf. Ze probeert het van zich af te schudden.

Bij Ansje thuis zitten ze achter een kop thee. Ondertussen kijken ze naar de foto's in het blad. Omdat Ansje er bij is, moet Sandra haar boosheid wel beheersen. Bijna de helft van het blad staat vol met foto's van het feest voor Fatima. Sandra staat prominent op de uitvouwbare centerfold. Ook Ansje kan zichzelf als één van de sluierdragers op de uitvouwbare foto vinden. Deze grote foto in het centrum is niet gek gemaakt. Was hij niet stiekem genomen, dan was Sandra er best tevreden mee geweest.

Marianne peutert voorzichtig de nietjes los. De centerfold zal dus een prominent plaatsje op de muur van de slaapkamer van Ansje krijgen. Na enig gepeuter komt de plaat zonder beschadigen los...

Kilometer vreter

Tineke zoeft weer over de snelweg. Ondertussen wordt het langzaam licht. In de verte hangen zware, paarse wolken. Het begint zachtjes te sneeuwen. Ze maakt wat kilometers het laatste jaar. De radio brengt een truckerslied uit de vorige eeuw ten gehore. Ze is op weg naar een cursus ‘orgasme ontdekken voor vrouwen’ in ‘het Vrijheidskwartier’. Ze heeft dit voornemen niet uitgesteld door het door te schuiven naar de jaarlijkse Oud-en-Nieuw-traditie; een poging te ontsnappen aan het suikerspingeluksgevoel. Het is slechts een cursus van een paar dagen. Dus met de kerstdagen zal ze weer thuis zijn. De mannen hebben het rijk alleen; ze hoopt dat het geen grote bende wordt.

De sneeuwbui barst los. Ze geeft haar wagen over aan het automatisch verkeersbegeleidingsysteem. Al gauw zit - ondanks de zwoegende ruitenwisser - de voorruit geheel dicht. Ze zou de bijna hele reis aan de automaat kunnen overgeven en ondertussen een krantje lezen, maar daar houdt ze niet van. Eigenlijk had ze met het hele gezin een appartement in ‘het Vrijheidskwartier’ willen afhuren, maar ze kon Mark en de jongens niet zover krijgen. Een dergelijke uitdaging was voor hen te groot. De bui houdt even plotseling op als hij is gekomen. Als de ruit weer schoon is, neemt ze de macht over het stuur weer over. Het is nog vroeg in de morgen. De mist hangt laag over het oranje winterlandschap. Ze is in een opperbeste stemming. Voor haar is dit zeker ook een uitdaging, maar als het lukken wil is het zeker de moeite waard. Volgens Sita hebben 80 procent van de vrouwen succes!

Uit volle borst zingt Tineke de woorden ‘Kilometer vreter’ uit het refrein mee. Het is een manier om de dieper liggende spanning geen kans te geven; een soort mantra.

De weg splits naar dubbeldeks; het vrachtverkeer beneden en het snelle personenverkeer boven. Hoewel ze niet van dat hele snelle houdt, kiest ze toch voor de verdieping. Zo'n halve tunnel vindt ze maar niks. Bovendien komt straks die 40 kilometer lange tunnel onder ‘het Groene-Hart’ nog. Een vierbaans buis met niets dan oranje neonverlichting; ze rilt bij de gedachte!

Er wipt een snelle jongen over haar hoofd. Ze heeft de pest aan dit hoppen van die luxe racemonsters. Die energie verslindende kruisingen tussen auto en vliegtuig zijn alleen betaalbaar voor de nieuwe klasse super rijken, maar de rechtse politiek ziet het als een verlichting van het wegennet. Volgens links is het een duidelijk voorbeeld van de tweedeling in de maatschappij, want aan de andere kant groeit de armoede exponentieel. Links zit helaas al jaren in de oppositie. Voorlopig heeft ze - zo hoog boven het polderlandschap - vrij uitzicht. In de verte ligt de rivier. Het water staat hoog, want de uiterwaarden staan blank. In een polder wordt geschaatst. Een ijsbreker leidt een konvooi door het midden van de rivier.

Er staat een file voor de brug. Net zo'n monster als zonet hopt over de file en vervolgens het water. Vakantie en woon-werkverkeer komen hier samen. Ze geeft haar karretje over aan de filetrein. De automaat heeft de besturing overgenomen. Vroeger was het stoppen, optrekken en dan weer stoppen; nu kan je de krant lezen. Gelukkig is de file niet echt lang. Tien minuten later neemt Tineke de besturing weer over. Ze zoeft weer verder; eerst langs de rivier dan volgt ze de gleuf die aansluit op ‘de Groene-Harttunnel’. Halverwege de tunnel stopt ze bij het transferium. Ze heeft zin in koffie; een moment om aan de oranje triestheid te ontsnappen.

Mamma-moeten

Het restaurant is geheel aangekleed in kerstsfeer. Kleine kerstbomen waarvan de gekeurde lichtjes branden staan her-en-der. Het is het nog niet druk; ze kan een vrij tafeltje bij het raam vinden. In het ruige grasland voor haar graast een kudde Wolharige-Mammoeten. Met hun reusachtige, spiraalvormige slagtanden schuiven ze de sneeuw van het grasland. Dit is een nieuw natuur project; DNA uit de permafrost. In Afrika is de olifant gesneuveld door honger, oorlog en de ivoorjacht. Hier is na 15000 jaar de Mammoet terug. Het sneeuwlandschap maakt het plaatje uit het geschiedenis plaatje kompleet. Natuurlijk is het niet echt; eerder cultuur dan natuur, dat beseft Tineke terdege. Dit is niet meer dan een reusachtige dierentuin. Een troep wilde zwijnen komt tot vlak bij de manshoge ruit. Tineke blijft gefascineerd zitten kijken. Nog geen twintig jaar geleden waren dit keurige, rechte weilanden met koeien. Nu is het een oersavanne, althans zo lijkt het voor de oppervlakkige beschouwer...

‘Mevrouw!’

‘Uh,’ Tineke schrikt; kijkt dan in de richting van de stem.

‘Mevrouw, wat wilt u drinken?’ vraagt de serveerster.

Tineke besteld koffie, gebak en een krant. De koffie is stevig aan de prijs, maar voor zo'n uitzicht moet je wat over hebben. De kudde Mammoeten komt gestaag dichterbij. Tineke blijft geboeid zitten kijken. Ze schrikt even van de serveerster, die de koffie komt brengen, zo was ze op het schouwspel voor haar geconcentreerd. De koffie wordt geserveerd in een kannetje, zodat ze vaker kan inschenken. Het gebak zit er verrukkelijk uit. De komende dagen moet de lijn maar even wijken. Er zijn van die momenten, dat het genieten voor gaat. Tineke schenkt een kop koffie in en neemt een eerste hapje van het gebak.

Het vrijgekomen tafeltje wordt ondertussen bezet door een familie met kleine kinderen. De serveerster neemt hun bestelling op.

‘Kijk, pappa grote Mamma-moeten!’ zegt het jongste meisje.

‘Nee, Heleentje dat zijn Mammoeten,’ verbetert haar vader.

‘Mammoeten horen groot te zijn; hè paps,’ voegt haar zusje er aan toe.

‘Er zijn ook kleintjes bij,’ vult haar moeder aan.

Onwillekeurig vangt Tineke flarden van het gesprek aan het tafeltje naast haar op. Ze glimlacht. Het tweede hapje van haar gebak streelt haar tong. Ondertussen komt de kudde mammoeten nog dichter bij. De wilde zwijnen wroeten nu vlak bij de ruit.

Tineke neemt nog een hapje van haar gebakje. Gelijktijdig kijkt ze met één oog naar het schouwspel aan de andere kant van de ruit. Plotseling klinkt er een luid getrompetter. Een robuuste mammoetkoe stuift in volle vaart op de ruit af...