Overpeinzing

(Vrijheidskwartier vervolg - roman...)

Abdullah zit op de bank naast Suzanne en kijkt naar de kerstboom. Het is een bonte boom vol met gekleurde lichtjes. De boom is zeker niet stijlvol; eerder een beetje rommelig. Het versiersel is gespaard over de jaren. Je kunt er alle afgelopen modetrends in terugvinden. Zelf heeft Abdullah geen boom staan. Kerst is niet zijn feest. Het is een tijd van eenzaamheid. De verzameling van onaangename ervaringen heeft zijn weerstand tegen deze tijd eerder versterkt. Er ligt een diepe weerzin tegen de schijnheiligheid; ‘Vrede op aarde: laat me niet lachen!’

De zogenaamde oorlog tegen het terrorisme, die nu al decennia duurt geeft slechts een gewapende vrede voor de rijken en de machtigen! De armen mogen sneuvelen als bijkomende schade! Toch heeft zijn relatie met Suzanne al iets veranderd in zijn opinie over de grote politiek. Hij kijkt nu verder dan zijn ‘broeders’ die lijden onder de oorlog tegen het terrorisme. Suzanne heeft wel een boom staan. Die is echter geheel in het zilver met witte lichtjes en straalt rust uit als hij de wereld weerspiegeld.

Op de salontafel flakkeren de kaarsen; buiten sneeuw het weer. Deze winter is duidelijk anders dan de voorgaande. Er worden nu al records gebroken, terwijl de winter officieel pas overmorgen begint. Het is alsof Siberië naar het westen is verschoven. Hij voelt hoe Suzanne een hand op haar knie legt.

Op dat zelfde moment vraagt Suzanne: ‘Abdullah zit je weer gevangen in het labyrint van overpeinzingen? Kijk naar de dansende sneeuwvlokjes!’

Er verschijnt en glimlach op het gezicht van Abdullah. Ze heeft gelijk hij piekert te veel.

De kamerdeur kraakt. Frans komt binnen met een kan met hete koffie. Alleen de geur al verandert zijn stemming. Bij het verkwikkende nat worden nieuwtjes uitgewisseld. Dat Suzanne voornamelijk aan het woord is deert Abdullah niet; het geeft eerder een gevoel van veiligheid.

Relatie verdieping

De koffie is op; men kijkt elkaar aan. Het schaaltje met koekjes draagt het laatste koekje. Gelijk dat koekje is het is even alsof niemand het onderwerp wil aansnijden. Buiten zet de zon tussen twee buien door alles in een gelige gloed. Dan barst de bui los in volle hevigheid. De schemer keert terug. Op de salontafel flakkeren de kaarsen.

Frans pakt het laatste koekje en zegt als zijn mond weer leeg is: ‘Ik heb begrepen dat jullie komen voor meer informatie over tantra,’ zo breekt hij het ‘koetjes en kalfjes’-gepraat af.

‘Ja, wij willen passiefoefeningen meer deel maken van ons intieme spel, maar het is niet de bedoeling om over te stappen naar een tantragroep. We willen het wel tussen ons tweeën houden,’ zegt Suzanne.

Abdullah knikt instemmend.

Frans schraapt zijn keel en zegt dan: ‘De meeste cursisten van jullie groep zitten ook in een tantragroep. We zouden wat meer informatie in de gewone cursus kunnen geven. Dat hangt wel van Tineke af. Zij is wat die betreft het meest kwetsbaar. Ik moet dus eerst met haar overleggen. Dus kan ik nu nog niets toezeggen. Ondertussen kunnen jullie zo-nu-en-dan op een ander tijdstip bij mij langs komen.

‘Dat klinkt goed,’ antwoord Suzanne.

‘Goed, misschien kan ik nu al een eerste aanzet geven,’ reageert Frans en hij voegt er aan toe: ‘ Tenminste als jullie genoeg tijd hebben.’

‘We hebben tijd genoeg!’ geeft Abdullah aan.

‘Goed,’ zo begint Frans zijn monoloog: ’Laat ik dan gelijk met de kern beginnen. De diepe ontspanning zoals jullie die nu in passiefoefeningen ervaren en erotische opwinding staan lijnrecht tegen over elkaar. Wat je veelal in de media hoort, dat je voor erotiek ontspannen moet zijn is niet echt waar, althans niet in het perspectief waarin wij binnen haptoyoga met ontspanning omgaan. Het heeft allemaal te maken met onze kop. Als de kop zonder gedachten is, is er geen ruimte voor een erotische fantasie. Zonder die erotische fantasie, ofwel zonder de hulp van het denken in ons bewustzijn ontstaat er geen erotische opwinding. Iedere aanraking blijft puur sensueel. Alvorens er ruimte komt voor erotiek zul je partner ofwel maatje eerst actief moeten maken. Daarvoor gebruik je in de eerste plaats de stembegeleiding. Naast die stembegeleiding is er enige fysieke actie nodig, ofwel je laat je partner op het puntje van de tong bijten; in de vuisten knijpen; met de ogen knipperen en uitrekken. Jullie kennen inmiddels dat hele ritueel en een flink aantal varianten. Met wat creativiteit kun je daar de eerste elementen van een erotische fantasie in weven.’

‘Je moet passiefoefening zien als een extra voorspel,’ concludeert Abdullah.

‘Je slaat de spijker op z'n kop Abdullah!’ zegt Frans. Ondertussen let hij op de lichaamhouding van Abdullah en hij gaat gelijk verder met: ‘Maar afhankelijk hoeveel tijd je aan het totaal wil geven, kan je het dus ook zien als een tussenspel. Zo kun je het ook gebruiken als een naspel.’

‘Dan is de slaapkamer een minder goede plek, want het matras is veel te zacht,’ reageert Abdullah met iets van een teleurstelling in zijn stem.

‘Is dat erg?’ vraagt Suzanne.

‘Ik heb hem net helemaal opgeknapt!’ reageert Abdullah.

‘We kunnen toch het hele huis gebruiken,’ zegt Suzanne.

‘Dat blijft een wat vreemd idee!’ zegt Abdullah met nadruk in zijn stem.

‘Dat moeten jullie onderling uitstoeien, maar als je seks helemaal weg wilt stoppen, dan kan je het maar beter bij de traditionele vormen houden.’ zegt Frans.

Suzanne fronst haar voorhoofd als reageert met: ‘Abdullah is toevallig stapel op mij geworden en ik ben nu eenmaal niet zo traditioneel, dus zal hij toch soms een drempeltje over moeten.’

“Goed, ik denk dat de kern van mijn betoog wel duidelijk is. Wat ik nu ga vertellen is heel belangrijk. Verwachtingen werken remmend. De als je begint met het idee dat ‘het vandaag erotisch moet worden’ rem je j' vermogen tot ervaren. Dus kun je beter het einde open laten. Het moet geen propleem zijn, dat het zo-nu-en-dan puur sensueel blijft. Omgekeerd kan het zijn dat je zo sterk seksueel op elkaar gericht bent, dat er te veel onrust is voor passiefoefeningen. Het is dus heel belangrijk, dat je het moment pakt zoals het er ligt,” zegt Frans met een serieuze ondertoon in zijn stem. Dan blaast Frans een kaars uit, want de vlam komt gevaarlijk dicht bij de kandelaar.

‘Je zou een vaste passiefoefeningen plek moeten creëren,’ merkt Suzanne op.

Frans kijkt naar de rook die in vreemde figuren boven de kaars danst: ‘Een goed idee om tijd te sparen, maar ik bedoel meer dat je soms bereid moet zijn, heel wat anders te gaan doen, omdat stemming en activiteit niet bij elkaar passen. Maar, ik heb een droge keel. Wie lust er nog koffie?’

‘Ja, graag,’ zegt Abdullah.

‘Mij ook maar;’ geeft Suzanne aan.

Dan gaat de bel...

Een bijzondere ontmoeting

Tineke neemt nog een hapje van haar gebakje. Gelijktijdig kijkt ze met één oog naar het schouwspel aan de andere kant van de ruit. Plotseling klinkt er een luid getrompetter. Een robuuste mammoetkoe stuift in volle vaart op de ruit af...

Tineke schikt; ze valt bijna van haar stoel. Gelijktijdig geeft de moeder van het tafeltje naast Tineke een gil. De wilde zwijnen stuiven weg.

‘Maak je niet druk; het glas is dik genoeg.’ zegt de serveerster die dit wel vaker heeft meegemaakt!

De mammoeten grazen nu vlak bij de ruit. Nog even blijft Tineke geboeid kijken. Dan pakt ze het lesmateriaal uit haar tas. Ze heeft het amper kunnen bekijken, want het lag gisteren pas in de bus; vertraging door de kerstpost. Ze bladert door het boekje, ondertussen neemt ze zo-nu-en-dan een slok koffie of een hapje van het gebak.

De serveerster komt een schaaltje met bonbons brengen; voor de schrik; service van de zaak. Even is daar weer een flard van gedachte over haar lijn. Ze onderdrukt die gedachte meteen met: ‘Je wordt vandaag wel verwend Tineke!’

Tineke voelt een tikje op haar schouder. Ze kijkt op. Voor haar staat een vreemde dame van haar leeftijd. ‘Kijk, we gaan naar de zelfde cursus!’ zegt ze als ze gelijktijdig een boekje toont: ‘Mag ik er bij komen zitten?’ vraagt de dame.

‘Natuurlijk, er is plaats genoeg,’ zegt Tineke. Er is iets met die dame: ‘Als dat niet...’ maar ze kan niet op de naam komen. Ze staat op; biedt haar hand aan en stelt zich voor met: ‘Tineke.’

‘Dan hebben we samen op school gezeten. Klas 3D. Ik ben Anna Groothuis.’

&lsquoAnna, wat ben jij veranderd. Ik had je echt niet herkend. Dat is een verrassing; jeetje!’

‘Ik denk dat we allebei zijn veranderd. Dat is een tijd geleden zeg!’ zegt Anna.

‘Ik trakteer,’ zegt Tineke en ze bestelt nogmaals koffie met gebak.

De twee oude schoolvriendinnen hebben heel wat bij te kletsen, want het is een hele tijd geleden dat ze elkaar ontmoet hebben. Dit laatste was maar een korte ontmoeting, op de re&uulm;nie in verband met het 100-jarig bestaan van de school. Inmiddels is Anna oma geworden. Ondertussen heeft een reusachtige mammoetstier het terrein van de kudde betreden. De beide dames onderbreken hun gesprek voor het schouwspel aan de andere kant van de ruit.

Het kleine meisje - van het tafeltje naast Tineke - zegt: ‘Kijk mamma een Pappa-moet.’

Ondanks het heftige protest van het kleine meisje verhuist het gezin naar een vrij tafeltje ergens ver van de ruit.

‘Daar gaat een mooie kans voor aanschouwelijke voorlichting,’ zegt Tineke.

‘Tineke, ik kan je niet helemaal volgen,’ zegt Anna.

“Dat kleine meisje had het over ‘Mamma-moeten;’ ze weet dus waar Abraham de mosterd haalt. Die ouders weten niet wat ze aanmoeten met hun voorlichting. De verlegenheid stond op hun gezichten geschreven.” legt Tineke uit.

“Het daagt,’ zegt Anna en ze gaat verder met: “Hoe was het met jouw voorlichting?”

“Slecht! Op wat informatie over voorbehoedsmiddelen na - de bekende voorlichting op school - wist ik van niets toen ik Mark ontmoette,’ geeft Tineke toe. Ze gaat verder met. “Ik ben opgevoed aan het begin van ‘de Nieuwe Verzuiling.’ Mijn ouders zetten zich af tegen de toenmalige ontkerkelijking. Dus gingen wij naar ‘een echt Christelijke School.’ Zo'n in naam Christelijke school met meer Moslim als Christelijke -leerlingen daar moesten mijn ouders niet van hebben!”

‘Ik weet nog wel dat onze, leuke, vrij liberale, school, plotseling een Islamitische school werd. Ik had de pest aan die hoofddoekjes. En dan bij zwemmen en gym jongens en meisjes apart. Wat heb ik een straf gehad omdat ik buiten het plein met mijn vriendje Daan stond te praten. Wat was ik blij, dat op de middelbare school, dat verdraaide hoofddoekje weer af mocht,’ zegt Anna.

‘En Anna, kon je niet naar een andere school?’ vraagt Tineke.

‘Mijn ouders vonden dat voor dat laatste jaar niet zinvol,’ reageert Anna.

Zo komen ze vanzelf terug op de middelbare schooltijd. Het was voor Tineke een gelukkige tijd. De vroegere liefdes gaan één-voor-één over de tong. Ongemerkt neemt ook het liefdesspel buiten heftigere vormen aan. Het is opgehouden met sneeuwen. De zon die tussen twee zware wolken door piept zet het sneeuwlandschap in een gele gloed. De mammoeten - althans het alfastel - storten zich in het actieve liefdesspel, waar het gezin naast Tineke zo bang voor was.

Tineke en Anna staan zo-nu-en-dan stil bij het schouwspel buiten. In de verte komt een kudde oerossen drinken; ze maken gebruik van de gaten in het ijs die eerder door de mammoeten zijn gemaakt.

‘De mens als schepper,’ zegt Anna. Het geeft haar een dubbel gevoel; al dat spelen met DNA.

‘Ik zie het als cultuur,’ reageert Tineke: ‘Zonder ons zouden deze dieren gelijk weer uitsterven. Maar het wordt langzaamaan tijd om verder te reizen. Ik was van plan om dit laatste stuk met de trein reizen, want er stopt een tram vlak voor het Vrijheidkwartier.’

‘Ik zit hier met het zelfde idee,’ zegt Anna.

‘Dan kunnen we misschien samen reizen,’ stelt Tineke voor.

Zo wordt besloten samen verder te reizen. De beide dames rekenen af en dalen met de lift naar het stationsgebouw. Langs de rand zijn hier diverse winkeltjes en goedkope restaurants. Waar maar een hoekje vrij is hangen grote, schreeuwerige videoreclameborden. Het is een sfeer waarin Tineke zich niet echt thuis voelt; de cultuur van glitter-en-glamour. Terwijl de tegenstellingen in de maatschappij toenemen, proberen de modekoningen de toplessmode aan te prijzen. Het bovenstukje is geslonken tot een halsbandje met daaraan een kanten bandje, dat tussen de borsten naar beneden loopt.

Voor hen zijn de toegangspoortjes naar de diverse perrons. Tineke haalt haar horloge langs de zuil van 12B om het poortje te passeren. Anna volgt haar. Ze dalen verder af met de roltrap. Ook hier weer een muur gevuld met videoreclames. Het beïnvloed constant de kleur van het licht.

‘Gelukkig hebben wij in het Zuiden lang niet zoveel reclame,’ zegt Tineke.

‘Tineke, ik voel me zo gespannen!’ zegt Anna en ze gaat verder met: ‘Dat ik straks helemaal in mijn nakie moet! Ik kan die gedachte maar niet loslaten.’

‘Ja, het uur van de waarheid komt nabij,’ antwoordt Tineke: ‘Dat had ik ook toen ik naar mijn eerste haptoyogales op weg was. Achteraf viel het allemaal zo mee!’ ze kijkt Anna aan. Haar gezicht verandert constant van kleur: ‘De reclame ramp,’ voegt ze er aan toe met een zucht.

‘Ja, je wordt hier vreselijk onrustig van,’ zegt Anna: ‘Gelukkig hoeven we niet lang te wachten...’

Opdringerige revo's

De treinreis onder ‘het Groene-Hart’ verloopt te voorspoedig, want Tineke en Anna hebben veel bij te praten. Buiten is er weinig te zien, op de lichten van een enkel stationnetje na dat voornamelijk wordt gebruikt door natuurbeschermers is de spoortunnel pikken donker. Binnen in de trein brand licht, waardoor het naar buiten kijken geheel wordt belemmerd; de ruit fungeert als een spiegel. Deze trein stopt niet bij die verlaten stationnetjes, maar raast door. Al spoedig verlaten ze de donkere tunnel. De wanden van de tunnelgoot zijn versiert met graffiti. Er liggen inmiddels zes sporen naast elkaar. Boven de spoorgootrand uit verijzen de wolkenkietelende kantoorflats. Sommige gevels zijn bedekt met megavideoschermen; de vervuilende horizon van de grote stad.

Op station ‘Vredenburg’ stappen ze een verdieping lager over op de metrotram. Weer duiken ze in het ondergrondse labyrint. Dan in de oude binnenstad van Domstad komen ze weer boven de grond. Hier zijn geen hoge kantoorpanden. Het oude stadsgezicht is nagenoeg terug gebracht in een middeleeuws Utopia. Reclame vrij; de winkels dragen slecht ouderwetse uithangborden; ze stappen over op de bus.

‘Kijk daar ligt de Domtoren.’ zegt Anna enthousiast.

“Ja, het is hier een soort ‘Efteling’ geworden,” reageert Tineke.

‘Misschien wat overdreven, maar in ieder geval beter als die drukke videoreclame,’ beweert Anna.

‘Anna, we moeten er zo uit,’ zegt Tineke.

‘Daar bij die demonstratie, is de Koffieboon,’ zegt Tineke.

De tram stopt pal voor lunchroom de Koffieboon. Er moeten hier nogal wat passagiers uitstappen, dus duurt het even voordat Tineke en Anna kunnen uitstappen.

Hoewel de ingang van ‘de Koffieboon’ slechts enkele tientallen meters van de tramhalte ligt wordt het een hele expeditie om die ingang te bereiken. Tineke en Anna worden gelijk omringd door de demonstranten, die de korte weg versperren. Ze hebben het over de hel die achter die ingang ligt. Een meisje in het zwart, met rokken tot op de enkels duwt een papier in haar hand. Een bink verspert gelijktijdig de weg. Tineke moet haar ellebogen gebruiken om binnen te komen. Anna komt gelijk achter haar aan.

‘Het is gelukt,’ zegt Tineke met een zucht van verlichting als de deur met een klap achter Anna dicht valt.

‘Zeg dat wel...’ reageert Anna.

Hedonistische filosofie

Het intake overleg met de medewerkers is net achter de rug. De cursisten zullen zo wel binnen druppelen. Fatima zit in ‘de Koffieboon’ om de cursisten voor de orgasme cursus op te vangen, want Els moet nog even weg. Op haar tafeltje staat een keurig bordje.

Ze doet zich tegoed aan koffie en een broodje. Strak blijft er waarschijnlijk weinig tijd over voor de inwendige mens. Ondertussen bladert ze in het lesmateriaal van de cursisten. Het meeste is bekende kost. De cursus begint met de Weegschaal om de cursisten wat nader tot elkaar te brengen. Vervolgens gaan ze aan de slag met bodypaint. Aan de andere kant van de ruit in het kinderbad is het nu al een drukte van jewelste. Er naast schittert een reusachtige kerstboom. Schuin aan de andere kant speelt de oudere jeugd beachvolleybal. Daar staat een haag van publiek omheen. Bijna alles is volgeboekt. Dick had zo'n toeloop niet verwacht. Iedereen is er blij mee, want wil het Vrijheidskwartier overleven dan is een goede bezetting een noodzaak. Er komen twee dames binnen van de straatzijde. Fatima kijkt op! De dames lopen gelijk door naar de kleedruimte. Aan de manier waarop kun je wel zien, dat ze hier vaker komen. Even later komen de zelfde dames naakt uit de kleedruimte. Ze bezetten het laatste vrije tafeltje aan het raam en bestellen koffie met gebak. Het zijn duidelijk vriendinnen. De jongste heeft een donkere huid. Je kunt haar ras in donker Afrika plaatsen. De oudere dame is blank met lang blond haar, dat in de uitgroei het oorspronkelijk grijs toont. Net als Fatima denkt die zijn niet voor mij, staat de jongste dame op en loopt op het tafeltje waar Fatima zit af.

‘Moeten we ons hier melden voor de orgasme-cursus,’ vraagt ze.

Fatima werkt de lijst bij en deelt twee kettinkjes met naamplaatjes uit. Zie zo; de eerste cursisten zijn binnen. Er druppelen nog meer cursisten binnen. Fatima heeft het even flink druk, dan is het weer een periode rustig. Ze neemt de laatste hap van haar broodje. Weer gaat de deur open; Tineke; loopt gelijk op Fatima af; blij verrast.

‘Hallo Fatima,’ zegt Tineke en ze gaat verder met de vraag: ‘Jij doet hier de intake?’

‘Ja, een verrassing hè?’ reageert Fatima: ‘De griep heerst, dus zijn er veel mensen ziek. Ik fungeer als invaller.’

‘Dit is Anna. We zijn oude schoolvriendinnen. En dat is Fatima wij zaten op de zelfde passiefoefeningengroep,’ zo stelt Tineke de beide dames aan elkaar voor.

Tineke gaat zich gelijk uitkleden. Anna en Fatima blijven staan kletsen.

‘Het is wat met die revo's,’ zegt Anna.

“Ja, dat is het resultaat van ‘de Nieuwe Verzuiling’. Ze hebben een bekrompen opvoeding gehad en worden gemanipuleerd door hun leiders. Gelukkig is het maar een klein groepje,” beweert Fatima.

‘Staan ze daar vaker?’ vraagt Anna.

‘Ik woon hier, dus heb ik een aardig idee. Ze staan er alleen als we veel gasten verwachten. Gewoon, doordeweeks heb ik ze nog niet gezien,’ zegt Fatima.

‘Hoe woont het hier?‘ vraagt Anna.

“Verrukkelijk; ‘het Vrijheidskwartier’ is een oase in de stad,” geeft Fatima aan.

Ondertussen druppelen er nog meer dames binnen. Zij hebben hun weg gevonden door gebruik te maken van de doorlopende winkels en betreden ‘de Koffieboon’ nu via de Binnenstraat. De demonstratie van die revo's blijft dus een topic. Inmiddels begint Fatima met het inschrijven van deze nieuwe cursisten. Anna krijgt een hanger met haar naam. Zo kan ze gelijk herkennen wie de andere cursisten zijn. Het verbaast haar dat niemand wat zegt over de kleding die ze nog draagt. Tineke komt alweer uit de kleedruimte. Ze is nu geheel naakt. Na de ontvangst van een naamhanger gaat ze naast Anna aan het tafeltje zitten.

Fatima kijkt met een half oog naar de tafeltjes met cursisten. Het doet haar goed dat de dames het nu al zo goed met elkaar kunnen vinden. Ze zitten inmiddels met z'n zessen rond twee tafeltjes. De discussie gaat nog steeds over de revo's. Ze zijn het er allemaal over eens dat die christenfundamentalisten als brutaler worden. Het land wordt verscheurd door dergelijke tegenstellingen; de verzuiling is veel te ver doorgeschoten. Tineke bestelt een kop snert om de inwendige mens wat te versterken, want van al dat reizen heeft ze een weeïg gevoel gekregen.

Op verzoek van Fatima helpt de serveerster helpt met het bijschuiven van een derde tafeltje, zodat de kring verderan worden uitgebeid. Anna heeft zich inmiddels ook uitgekleed en zit weer aan de koffie.

Onwillekeurig streelt Amalia haar nagenoeg zwarte huid en zegt: ‘Helaas moeten wij hedonisten nu ook wel een zuil gaan vormen. De tolerantie als aparte zuil het is eigenlijk te gek om los te lopen.’

‘Bent je hedoniste?’ vraagt Anna.

‘Het is maar net hoe je daar tegen aan kijkt. Naturisme, nudisme, hedonisme al die termen vangen een aspect van mijn leven. Ik vindt dat je het leven moet genieten, dus heb ik een vrijzinnige kijk op het samenleven,’ antwoord Amalia.

‘En deze cursus?’ vraagt Anna verder.

‘Ik doe al een paar jaar mee als lesassistente en kom dus hoofdzakelijk voor de sfeer,’ vertelt Amalia.

‘Hier, in het Vrijheidskwartier?’ vraagt Tineke.

‘Nee, dit wordt hier de eerste keer,’ zegt Amalia.

Bijna ongemerkt gaat het thema over naar het begrip ‘vrijheid’ in het algemeen. Iedereen doet mee in de discussie. Fatima staat op en er even bij zitten, want er zijn op het moment geen nieuwe aanmeldingen en Els is inmiddels weer terug.

Fatima wacht op een gaatje in de discussie voor: ‘Even tussen haakjes. We hebben nog een kwartiertje dan geef ik voor de liefhebbers een rondleiding door het Vrijheidskwartier.’