Onder de plak

(Vrijheidskwartier vervolg - roman...)

‘Je bent laat! Arnold,’ zegt Marie.

Arnold voelt de donderbui hangen. Drie woorden zijn genoeg om haar stemming perfect in te schatten. In 40 jaar huwelijk leer je dat wel! Dus legt hij een nederige toon in zijn reactie: ‘Ik kon die dubbelgangster van dat lijk, ofwel Dunya Lazrak nog even spreken.

“Sinds je onderzoek schijnbaar iets met ‘het Vrijheidskwartier’ heeft te maken, is meneer helemaal niet meer thuis. Het zijn gewoon jouw geile ogen, die verslaafd zijn aan die naakte deernen!”

‘Ach dat went zo snel, ik kijk er al niet meer naar,’ zegt hij nonchalant. ‘En boven die meid kon mijn kleindochter zijn; je denk toch niet Marie!’

‘Ik denk wel Arnold! Als je niet oppast kun je voortaan op de bank slapen!’

‘Kom, kom Marietje,’ zo tracht Arnold de ontluikende ruzie wat te sussen.

Maar zijn eega komt met nieuwe argumenten: ‘Hoeveel huwlijken sneuvelen er niet door en jonge blom!’

‘Kom wees eens redelijk; kunnen we daar niet rustig over praten?’

Zij verdwijnt naar de keuken. Hij weet dat hernieuwde pogingen tot discussie alleen maar olie op het vuur is, dus pakt hij de krant. Op de achtergrond hoort hij dat ze haar zuster belt. Hoewel printdummy met de krant slechts half vol is, is het een dikke krant s deze keer. Maar het nieuwskatern stelt niet zo veel voor; veel tekst zonder inhoud. De politiek is nog steeds stom bezig. Zo wakkeren die oenen de tegenstellingen tussen de diverse culturen alleen maar aan. Je kunt dit probleem niet op lossen door bejaarden naar een inburgeringcursus te sturen met als sanctie uitzetting. Gapend kopieert hij het politieke katern naar achteren. Dan bladert hij in ‘Kunst & Cultuur’; vindt ook daar nauwelijks iets van zijn gading. Bij een video glijdt weg in dromenland...

Vervolgens schrikt hij even later op door een luide vuurwerkdreun. Hij pakt de krant weer op en schuift voorste katern ofwel ‘Kunst & Cultuur’ door. Het mode katern ligt nu voor zijn neus; ergert zich aan de afbeeldingen van zomer mode op de bovenste helft van de eerste pagina. Als het zo moet kunnen de dames beter gewoon in hun nakie naar het strand gaan. Dit katern gaat dus ongelezen door naar achteren. Hij legt de krant weg en pakt een dummy met een detective. Een ander zou hem een vakidioot vinden, maar zijn werk is zijn hobby. Algauw zit hij weer helemaal in het verhaal.

De zoete instuif

Dat Fatima weer terug is, is blijkbaar als een lopend-vuurtje door ‘het Vrijheidskwartier’ gegaan. Die rustige oudejaarsavond kan Fatima wel vergeten. Gelukkig neemt iedereen versnaperingen mee, zodat er geen tekort ontstaat, maar integendeel een heel assortiment aan oudejaarsgebak. Sandra haalt samen met buurvrouw Marianne extra stoelen op, want er zitten ondertussen al heel wat gasten op de grond en niet iedereen is zo lenig dat lang op de grond zitten prettig is. Daniëlle heeft haar rol als serveerster al snel gevonden. Ze manoeuvreert haar dikke buik samen met een dienblad handig tussen de gasten door.

Er wordt dus feest gevierd; de hoogte- en dieptepunten van het afgelopen jaar gaan herhaald over de tong, want het gezelschap wisselt regelmatig van samenstelling. Het geroezemoes van de conversatie, overstemt veelal de vuurwerk knallen buiten. Een enkele dreun dichtbij echter trekt de aandacht. In dat geroezemoes zou de opmerkzame buitenstaander echter de stem van Fatima missen. De anders zo praatgrage Fatima is veel stiller en bedachtzamer geworden. Bovendien moet ze wennen aan zoveel mensen. Voor haar is het masker dat mensen veelal dragen wat vervaagt. Ze hoeft zich maar op de ander te richten en ze voelt de pijn van het leven die de ander draagt. Ze probeert zich wat af te schermen voor al die indrukken. Met zoveel mensen om haar heen voelt het allemaal zo onrustig. Dus probeert ze door een meditatieve instelling de rust in zichzelf te hervinden. Het is moeilijk om die met aandacht voor anderen te combineren. Zo merkt ze niet eens dat Els naast haar komt zitten...

Els legt een hand op de rechter schouder van Fatima en zegt: ‘Zo ken ik mijn ex-cursiste niet!’

Fatima kijkt op en zegt: ‘Je hebt gelijk er is te veel in een korte tijd gebeurd. Kom maar eens even mee naar de keuken.’

Els volgt Fatima naar de keuken. Ze kijken elkaar aan. Even staat de tijd stil; een moment van verstaan zonder dat daar woorden voor nodig zijn...

‘Els, je hebt je linker pink gekneusd,’ zegt Fatima.

‘Ja, ik ben een week geleden met de fiets gevallen. Het is al weer bijna over.’

‘Geef eens hier?’

Els steek Fatima haar hand toe. Fatima neemt, die hand een minuutje even in haar handen en richt haar aandacht op Els...

Dan laat ze de hand weer los. ‘Beweeg je pink eens, Sandra?’

‘Het is weg!’ zegt Els verbaast.

‘Ik heb een bijna-doodervaring gehad; dus het is een cadeautje van hierboven. Ik moet er nog even mee leren omgaan. Daarom ben ik wat teruggetrokken. In een gezelschap komen er gewoon wat te veel indrukken op me af!’

‘Weten de anderen het al?’ vraagt Els.

‘Gelukkig niet; alleen Sandra weet iets. Ik heb in die korte tijd zoveel ervaren, dat ik het eerst zelf moet verwerken voor ik weet wat ik kan vertellen. Misschien is dat wel asociaal, maar ik kan niet anders. Ik weet niet eens de woorden te vinden!’ antwoordt Fatima.

‘Maak je daar niet al te druk om! het viel de anderen niet eens op. Ik heb alleen een iets betere neus voor dat soort zaken, maar als je wil praten dan ben ik er voor je,’ antwoordt Els.

‘Bedankt Els,’ zegt Fatima.

De rust van de keuken voelt weldadig. Toch besluit Fatima dat ze haar gasten niet lang alleen kan laten. Eerst ruimt ze nog even het aanrecht op. Nu ze er toch is, kan ze het beter maar meteen even aanpakken. Els verlaat ondertussen de keuken. Even later komt Dani¨lle de keuken binnen met een blad vol lege glazen. Handig schenkt ze weer bij.

‘Vermaakt iedereen zich wat?’ vraagt Fatima.

‘Ja, het is nog steeds hartstikke gezellig!’ zegt Daniëlle.

Een functioneringsgesprek

Fatima is net in het ziekenhuis geweest. De berichten zijn goed. Er zijn geen redenen meer, waarom ze niet aan het werk kan. Ze is blij dat de waarschijnlijke hartaanval geen aantoonbare schade heeft nagelaten. Ze zit in het kantoor van Dick achter een kopje koffie. Dick komt zo hij moet nog even een telefoontje plegen. Dat is meestal zo, want hij heeft het over het algemeen gewoon te druk.

Dat is ook te zien aan het te kleine kantoor. De grote tafel ligt vol met tekeningen; de uitbreiding van ‘het Vrijheidskwartier’. Verder liggen overal stapels papieren. Het duurt weer langer dan verwacht. Ze had beter een boekje mee kunnen nemen. Fatima staat op en kijkt naar buiten. De schade in de winkelstaat beneden is nu geheel herstelt. Het winkelend publiek wordt al weer aardig actief. Daar beneden is het een bonte drukte. Er valt zo van boven altijd wat te zien. Bij de tramhalte aan de overkant stopt net een tram; er komt een hele stroom mensen uit.

Dick komt schuin achter Fatima staan en legt even een hand op haar schouder. Bijna gelijktijdig zegt hij: “De open winkels werken goed. De intergratie van ‘het Vrijheidskwartier’ gaat dus veel sneller dan verwacht.”

‘Mooi zo. Dick, zijn er nog meer winkels die een aanvraag hebben lopen voor een opening naar de textielzijde?’ vraagt Fatima.

‘Ja, de bakker wil nog voor carnaval verbouwen,’ zegt Dick.

Ondertussen gaat Fatima aan de kleine tafel zitten, waarbij ze haar zitdoek sierlijk op de stoel zwaait. ‘Kan dat wel zo snel? Ik bedoel in verband met de vergunningen,’ reageert Fatima.

Dick neemt de plaats tegenover Fatima en kijkt haar aan: ‘Gelukkig hebben we dat proces ruim te voren in gang gezet. Je ondersteunt je huurders en besturen is vooruitdenken, dus is de vergunning gisteren binnengekomen. Maar nu een andere vraag. Hoe is het in het ziekenhuis gegaan?’

Fatima glimlacht en zegt: ‘Dat is nog meer goed nieuws. Er is geen enkel beletsel meer. Ik kan dus weer aan mijn conditie gaan werken.’

Voor Dick klinkt dit als muziek in zijn oren. “Dus ik zie je binnenkort weer in ‘Club Oase’ dansen? Of hebben de intense ervaringen je van mening verandert?” gaat Dick verder.

‘Je bent bang voor een bekering?’ zo daagt Fatima hem uit.

Dick kent die uitdagende toon in haar stem dus gaat niet echt op de uitdaging in met: ‘Hoe zo?’

“Laat ik je maar niet in spanning laten. Ik heb moreel niets tegen de softerotische acts. Daar is ook niets aan verandert. Bovendien mis ik het podium ik vindt het dansen in ‘Oase’ veel te leuk!” zegt Fatima serieus.

En de cursus bio-dance?

Die kan gewoon door gaan!

‘Oké’, Dick gaat dan verder met: ‘Ik ben blij dat, dat gedonder rond terrorisme geen echte schade heeft opgeleverd,’ hij zucht; dan gaat hij verder luchtig door met: ‘Onze website was is weekend gekraak. Eén of andere gek heeft er harde porno opgekwakt. Er zijn lui die dat schijnbaar lollig vinden. Maar tussen twee haakjes wil jij nog koffie? En ik heb ook nog gebak. Het komt van de bakker; in verband met die vergunning.’

De lichaamstaal van Fatima loopt voor op het antwoord: ‘Beide graag!’

Fatima laat zich bedienen. Dick verdwijnt in het keukentje. Ondertussen kijkt ze losjes rond. Het kantoor gaat al aardig op een magazijn lijken. Voor al die werkzaamheden is het gewoon te klein. Vanuit de keuken gaat zijn stem verder met ditjes en datjes. Zij luistert en roep zo nu en dan wat terug. Hij heeft kennelijk behoefte aan conversatie. Even later komt Dick terug met twee gebakjes op schoteltjes. Hij gaat terug naar het keukentje en komt dan met komt de koffie. Fatima roert in haar in haar koffiekopje. Ze laat het lepeltje klingelen. Dan zet ze haar vorkje in het gebakje. Ondertussen kijkt ze naar Dick. Zijn gezicht toont duidelijk de sporen van vermoeidheid en dat in de morgen.

Na de koffie opent Dick een mapje met papieren zegt hij Dick: ‘Fatima Tahir dit is het officiële gedeelte van dit functioneringsgesprek.’ Hij bladert even in de papieren dan zegt hij: “We zijn zeer tevreden Fatima. Je bent een gewaardeerde medewerker binnen ‘de B.V. Vrijheidskwartier’met hoge inzet. Als er pech of tegenslag is weet je dat zonder uiterlijke kenmerken van stress soepel op te lossen. Je hebt aandacht voor de problemen van je collega's. Dat je naast de vaste taken als vrijwilligster inzet voor innovatieve projecten, wordt door iedereen ontzettend gewaardeerd. Ze zien je als het zonnetje in het bedrijf. Dus vinden je collega's unaniem dat je die extra bonus hebt verdiend. Heb je zelf nog een reactie?’

‘Nee, niet echt; ik ben verbaast dat mijn collega's zo positief tegen me aankijken,’ zegt Fatima bescheiden.

‘Ga dan zo door; zou ik zeggen. En daarmee sluit ik, tenzij jij nog een opmerking hebt dit officiële gedeelte af en vervolgens wil ik het over de carnavalsplannen hebben,’ zegt Dick.

“Ik hoorde dat je meer met ‘Club Oase’ wilt doen,” zo geeft Fatima de eerste aanzet.

“Ja, als ik naar de boekingen kijk hebben we bijna alle deelnemers aan de intieme groepen in huis. Zoiets is nog niet voorgekomen. Het een unieke kans om ook de hedonistische kant van ‘het Vrijheidskwartier’ wat te promoten.”

‘Hoe is het gegaan met de werving van gangmakers?’ vraagt Fatima.

‘Redelijk, we hebben weer een flinke lijst met potentiële stellen, maar we zoeken nog meer gegadigden. Binnenkort is er weer zo'n introductie avond,’ geeft Dick aan.

Zo praten ze verder. Er komen ideeën boven en er worden ideeën verworpen. Er worden tegenstellingen geopperd; standpunten bevochten. Soms wordt er zelfs ruzie gemaakt; bijgelegd. Ondertussen loopt de klok aan de wand gewoon door, zonder dat er ogen zijn die een blik in die richting werpen. Het geroezemoes van buiten geeft aan, dat er al flink wat tijd is verstreken. De ochtenddrukte in de winkelstraat is nu op z'n hoogst. Weldra volgt de relatieve stilte van de middagpauze.

Het is die stilte die Dick het besef van tijd teruggeeft. Hij werpt een blik op de klok en zegt: “Ik denk dat we aardig creatief bezig zijn geweest. We kunnen dit materiaal uitwerken en dan in een werkgroep inbrengen. Ik heb honger; laten we samen een hapje gaan eten in ‘de Koffieboon’. Bovendien heb ik daar vanmiddag om twee uur een afspraak met de wethouder over het heikele onderwerp intergratie en ik zou het wel leuk vinden als je daar bij zit.”

Fatima heeft de middag nog vrij vindt het een goed idee, dus stemt ze in...