Lekker stiekem

(Vrijheidskwartier vervolg - roman...)

Na wat kwakkelend dooiweer is de winter weer terug. Het is helder weer. De kou heeft een geur en de zon staat in een strak, blauwe lucht. Gelukkig is het windstil. Marcel en zijn vriendin Iris zijn op weg naar huis. Ze lopen naar het station. Het is nog vroeg, want er zijn, zoals we vaker voorkomt een paar lesuren vervallen.

Nu de sfeer er naar is zegt Marcel: ‘Iris ik vindt je erg aardig, maar de jongens beweren dat je lelijke borsten hebt,’.

Iris vraagt zich af wat hij bedoelt. Ze aarzelt even en zegt dan: ‘Toen mijn borsten pas opkwamen zat mijn linker tepel een beetje naar binnen, maar dat is al lang weer verdwenen. Die jongens zijn alleen maar jaloers.’

‘Maar dat ongeluk dan?’

Ze stopt met lopen en pakt gelijktijdig zijn hand als ze reageert met: ‘Alleen maar een paar gekneusde ribben en een gebroken arm. Marcel, daar is echt niks meer van te zien!’

Hij staat nu tegenover haar en kijkt haar aan. Dat kuiltje in haar kin blijft boeien. En dan die lange zwarte krullen. Had hij maar niks gezegd straks maak zij het uit! Timide zegt hij: ‘Joh, ze hebben een weddenschap afgesloten om een brommer. En die cellulitis-billen dan?’ vraagt hij.

‘Ze beweren zeker dat ik met ze heb geneukt!’gokt ze. Ze kent dat stoere praat. ‘Daar is niets van waar. Ze scheppen alleen maar op, omdat ik de mooiste meid van de klas ben.’ Ze kijkt hem in de ogen en vraagt ‘Hou je echt van mij?’

‘Ja,’ zegt hij helemaal in zijn schulp. Er loop een traan over zijn wang, want hij vreest het eind van de verkering.

Marcel is de eerste jongen waar ze echt wat voor voelt. Ze wil hem niet kwijt. Ze streelt zijn pols en zegt: ‘Die weddenschap verliezen ze!’ denkt ze. ‘We hebben vanmiddag toch plotseling vrij; niet! Marcel heb je zin in een avontuurtje? We gaan samen uit.’ zegt zij en ze geeft een vluchtig kusje op zijn voorhoofd.

‘Ik heb bijna geen geld bij me,’ zegt hij.

Ze kijkt op haar horloge en zegt: ‘Maar ik wel; maak je niet druk joh. Als we de trein willen halen dan moeten we door lopen!’

Ze pakken de trein en dan de tram naar het centrum. Zij koopt de kaartjes. Als ze in de tram naast elkaar zitten slaat ze een arm om hem heen en geeft hem een minimaal kusje op zijn wang. Al spoedig veranderen de huizen in winkels. Hij kijkt zijn ogen uit, want hij is hier nog nooit geweest, maar bij haar voelt hij zich op zijn gemak. Dan naar een paar haltes stappen ze uit. Ze lopen weer hand in hand.

“Dit hier is ‘de Koffieboon’ een lunchroom waar je lekker kan eten, die zit aan ‘het Vrijheidskwartier’ vast daarom mag je er in je nakie lopen. We kunnen hier gaan eten dan kun je me helemaal bekijken,” zegt zij.

‘Helemaal?’ vraagt hij beduusd.

“Ja ‘het Vrijheidkwartier’ is een soort overdekt naaktstrand midden in de stad,“ legt zij uit. ‘Durf je, of gaan we ergens anders eten.’

‘Joh, moet ik ook?’

‘Marcel, je moet helemaal niets!’

‘Zullen we dan maar?’ vraagt zij.

Hij knikt; dus gaan ze naar binnen...

Informeel marktonderzoek

Het is druk in lunchroom ‘de Koffieboon’. Alle tafeltjes zijn bezet. Gelukkig staat een familie die de grote tafel aan het raam bezet op het punt om te vertrekken. Zo krijgen Dick en Fatima een prominent plaatsje. De beide serveersters Maria en Ineke lopen het vuur uit hun sloffen om alle klanten te bedienen. Dus duurt het even voor Dick en Fatima aan de beurt zijn. Dick neemt haastig de krant door.

Fatima kijkt om zich heen. Schuin voor haar, buiten achter de ruit ligt het waterspeelbad. Het is een vondst om het tegenover de koffieboon aan te leggen. Zo kunnen ouders vanuit de koffieboon hun kroost in de gaten houden. Boven de drogist aan de overkant is het raam van haar benedenverdieping. Rechts naast de drogist is de portiek met haar voordeur en die van Marianne. Het gezin aan het tafeltje naast haar krijgt pannenkoeken geserveerd. Het is een moeder met drie kleine kinderen twee meisje en een jongen. De beide meisjes hebben zich al geheel uitgekleed. De jongen heeft een zwembroek aan. Uit hun conversatie blijkt al gauw dat de jongen een buurjongen is, die voor het eerst mee gaat. De kinderen smullen van de pannenkoeken met stroop.

‘Dick ik heb wel zin in pannenkoek!’ zegt Fatima.

‘Lijkt me een goed idee. Doe mij er maar drie; bestel jij?’ antwoordt hij van achter zijn A3-printdummy met de krant.

Zij heeft geen zin hem nu aan te spreken op zijn asociale gedrag en zegt: ‘Oké.’

Fatima kijkt nog wat rond. Aan een groepstafel wordt patat met appelmoes geserveerd. Eén van de moeders staat op om de kinderen te roepen. Even later druppelen ze één-voor-één binnen. De moeder stuurt ze naar de kleedgelegenheid om het zand van hun lijven te spoelen. De moeder help de kleinste met nadrogen. Ondertussen komt een oudere dame uit de kleedruimte. Ze heeft haar velletje verruilt voor de laatste mode. Als ook haar man uit de kleedruimte komt, vertrekt het echtpaar via de textieluitgang. Zo komt er weer een tafeltje vrij.

Ineke komt langs om de bestelling op te nemen. Ze vraagt: ‘Wat mag het wezen meneer Dick?’

‘Ineke, voor de bestelling moet je deze keer bij Fatima wezen. Maar is het hier altijd zo druk?’

‘Als de scholen vrij zijn op woensdagmiddag. Het zijn voornamelijk moeders met kinderen die van buiten komen. Ze komen voor het waterspeelbad. Het is in de herfst van vorig jaar met een paar begonnen en het groeit nog steeds meneer Dick.’ ... ‘En Fatima wat wordt het?’

“Zo'n woensdag menu: Een schaal ‘grootmoeders boeren pannenkoeken’ met stroop. Geef er maar 5 en twee borden. Verder 2 maal van die vitamine sportdrank Fruitex.”

‘Ineke dat woensdag menu is zeker een aanpassing aan die moeders met kinderen?’ vraagt Dick.

Ineke antwoordt met: ‘Ja, het komt van mevrouw Dijkstra ze staat zelf in de keuken. Sinds die tijd loopt het als een trein; ook de poffertjes doen het op woensdag heel goed. Maar ik ga nou gauw verder als u het goed vindt meneer Dick.’

‘Natuurlijk Ineke’

Dan gaat de deur van de textielingang weer open. Er komt een jong tiener stelletje binnen. Ze zijn duidelijk verliefd. Het meisje kent Fatima. Het is Iris een nichtje van Marianne. Ze groet; Fatima groet terug. Ze bestellen Mecca-cola. Het merk schijnt in te zijn, bij de jeugd.

Nog geen tien minuten later worden de pannenkoeken geserveerd. Fatima pakt een pannenkoek; giet er stroop over; en rolt hem op zoals dat hoort. Vervolgens snijdt ze er een rolletje af en stop het in haar mond.

Fatima ziet in een ooghoek dat Iris de kleedruimte in verdwijnt: ‘Voor die knaap komt straks de cultuurschok,’ zegt Fatima bewust wat zachter. ‘Dit smaakt fantastisch!’ gaat ze luider verder Fatima even later.

‘Pas maar op Fatima! Met al die polderkost raak jij jouw cultuur ook helemaal kwijt!’ plaagt Dick haar.

“Jij moet oppassen met al die ‘Mecca-cola’ het is echt heel besmettelijk hoor! Straks val je alleen nog maar op vrouwen in chador,” zo pakt ze hem terug.

Ze smullen en ondertussen geven ze hun ogen de kost. Dick heeft gemerkt, dat hij niet te vaak op zijn kantoor moet zitten. Hier liggen de ideeën voor het beleid. De ‘Koffieboon’ heeft meer ruimte nodig. Gelukkig liggen de plannen voor het pand er naast nog niet echt vast. Er komt dus waarschijnlijk daar geen kapper! Hij moet maar eens met de Dijkstra's gaan praten. Fatima kijkt onwillekeurig naar Iris. Het is maar een flits. Die zit nu in haar nakie op een gehuurde handdoek. Ze straalt de trots uit van een pauw. Vervolgens - het is eigenlijk de zelfde beweging van haar ogen - kijkt Fatima naar Dick. Ze kent haar baas nu goed genoeg. Als hij zo wazig kijkt dan broed daar wat. Of misschien is haar laatste opmerking verkeerd overgekomen. Nee, dat kan toch niet?

Leve de vrijheid

De pannenkoeken zijn op. Iris vindt het prettig dat Marcel nog steeds naar haar kijkt. ‘Hoe vindt je mijn borsten?’ vraagt ze.

‘Nu de strepen van je BH weg zijn, zijn ze heel mooi Iris’ zegt hij serieus.

Het is haar gelijk duidelijk dat hij een goede waarnemer is. Ze daagt hem uit met: ‘En de rest?’

‘Iris, ik vind je mooier dan Miss World!’ zegt hij vol overtuiging.

Er komt een glimlach over haar lippen. Dan vraagt ze: ‘En die Brommer?’

‘Nu ga ik daar geen ruzie meer over maken,’ zegt hij.

‘En als we die pestkoppen samen een loer draaien?’ Ze pakt een tijdschrift uit haar tas en bladert er in. ‘Kijk dat ben ik. Ik zit hier op bloot ballet. Met deze foto's kunnen we bewijzen, dat ik niet lelijk ben!’

‘Is dit blootlopen jouw geheim?’

Zij veegt een haarlok naar achteren en reageert met: “Misschien een beetje. Ik ging als klein kind al naar de blootcamping. Mijn ouders zijn ook zo makkelijk opgevoed. Mijn opa zat vroeger in het bestuur van de beweging. De meneer die met Fatima praat is de directeur van ‘het Vrijheidskwartier,’&rdquo, zegt ze fluisterend. ‘En mijn tante Marianne woont hier tegenover;’ ze wijst het huis aan. ‘Die lui op school hoeven het niet persé te weten dat ik een nudiste ben. Waarschijnlijk vermoeden ze iets, vandaar die rare verhalen...

‘Marcel, had jij al eens een meisje bloot gezien?’

Hij voelt de verlegenheid groeien maar breekt er doorheen met: ‘Nee, dit is de eerste keer. Je weet toch dat ik alleen maar broers heb!’