Het kan verkeren

Marcel zie dat het gezicht van zijn vader opklaart. Hij heeft die vaker gezien. Hij krijgt weer hoop. Toch tikt de klok de tijd zenuwachtig weg. Meneer Schoenmaker legt en hand op de schouder van zijn zoon en zegt: ‘Maakt diech geen zorgen Marcel. Ek moest mie vergewittigen oft ge echt den vlinderkens in dien buik hebt. Diezen ouwers zijn gisteravond op visite geweest.’

‘En paps?’ vraagt Marcel vol spanning.

‘We hebben tezamen 'n aardige pint bier gevat. Leuke lui moe'k zeggen; nie helemaal van onze stand, maar dat doet er vandaag nie zo toe; heb ek verstaan. Verder hebben we foto's bekeken. Vooreerst babyfoto's van Iris en d'andere kinderen. Laattieds werden dat vakantiefoto's. Ek moet zeggen manneke, met dat wichtken Iris heb ge wel den eersten prijs gevat!

‘Ge wordt al een flinke tied gepest nie? Kerel, waarom zegt ge dat dan nie?’

Marcel gaat weer zitten. Hij voelt zich opgelucht. “Paps, ik ben bang dat het dan nog erger wordt. ‘De lafaard moet zijn vader er bij halen,’ weet je wel.”

Nu Marcel zich op zijn gemak voelt komt het hele verhaal er uit. Het pochen van de jongens en de weddenschap om die brommer. ‘Ik wil niet wedden!’ “Als wij ongelijk hebben krijg jij deze brommer.” Dan de twijfel; zal hij het aan Iris vertellen. Vervolgens komt het pannenkoek eten in ‘de Koffieboon’ en het logeren bij tante Marianne.

Meneer Schoenmaker wordt herinnerd aan het eerste pornoboekje dat hij als jongen stiekem doorbladerde. Hij had het geleend van een ouder vriendje. De angst om betrapt te worden staat hem weer helder voor de ogen. ‘Ge durft zeg! Dansen in gunder nakie. En dan nog wel die'n tango!’

‘Echt paps; het was mieters! Mag ik de volgende week woensdag weer? Ze hebben een tekort aan jongens,’ beweert Marcel.

Dan gaat de bel. Marcel verlaat de kamer om open te doen. Het is Iris die onverwacht voor de deur staat. Eerst stelt hij Iris voor aan zijn moeder, die achter de openstaande keukendeur aan het werk was.

Even later komt Marcel met Iris de huiskamer binnen. Hij stelt haar voor met: ‘Paps dit is Iris.’

Meneer Schoenmaker is gelijk onder de indruk van de jonge dame die voor hem staat. ‘Gij zijdt dus dat madammeke die mijnen vent geschaakt heeft!’

‘Ja zo zou je het ook kunnen zeggen! Marcel en ik zien mekaar wel zitten.’

Meneer Schoenmaker schraapt zijn keel en gaat verder met: ‘Ge hebt trouwens dat rapaille van die'n brommer enen mooie loer gedraaid. Iris, ge valt mij in den smaak. Doet'ge alsof ge thuis zijd.’

Marcel weet nu dat het goed zit, want voor zijn vader is zo’n eerste indruk heel belangrijk. Hij heeft Iris geaccepteerd, dus juicht Marcel inwendig. Al gauw is er een levendige conversatie. Iris vat de humor van zijn vader. Omgekeerd stoort hij zich niet aan het openlijk taalgebruik van Iris. Weer gaat het avontuur in ‘het Vrijheidskwartier’ over de tong. Nu is het hoofdzakelijk het verhaal van Iris. Dat Marcel er niet echt tussen komt deert hem niet. Dan komt het broertje van Marcel, Robbie binnen. Hij houdt de deur open voor zijn moeder die met een blad binnen komt. Er is koffie en gebak, want er is iets te vieren. Ze gaan rond de salontafel zitten. Marcel en Iris zitten naast elkaar op de bank. Er wordt gesmuld en gesmikkeld. De zware gordijnen zijn in het midden een zo'n halve meter geopend. Buiten loeit de wind langs de muren. Er zijn monumenten dat de ruiten rammelen. De vlammetjes dansen in de kachel; het versterkt het gevoel van gezelligheid.

‘Marcel, die dansles kwam goed van pas,’ zegt mevrouw Schoenmaker op een gegeven moment als ingang tot een gesprek.

‘Ja, ik had net een serie danslessen afgerond. Het idee komt van mijn moeder. Ik zou me dan veiliger voelen op schoolfeesten. Daarom kon ik gisteren zo lekker mee doen,’ zegt Marcel.

‘Brian vindt trouwens dat Marcel talent heeft,’ zo haakt Iris daar op in.

‘Wie is Brian?’ vraagt mevrouw Schoenmaker.

“Brian en Fatima geven in ‘het Vrijheidkwartier’ oerdans, bio-dance en dansles. Brian is echt een top danser en doet mee aan internationale wedstrijden. Hij heeft mij zijn bekers laten zien. Fatima heeft eerst alleen buikdansen gegeven. Ze helpt met de lessen, want de vaste danspartner van Brian durft niet in haar blootje.” legt Iris uit.

Zo is het onderwerp nudisme weer terug. Iris pakt een A5-printdummy uit haar tas laat foto's en videootjes zien. Eerst zijn er beelden van het grote feest voor Fatima en haar rol daarbij. Dan volgt de sauna met het iglodorp en de sneeuwpret. ‘Kijk dit ben ik, terwijl ik een grote sneeuwbal op mijn blote te buik krijg,’ zegt Iris terwijl ze het videootje nogmaals herhaalt.

‘Is dat niet erg koud?’ vraagt mevrouw Schoenmaker.

‘Valt best mee. Het moet windstil zijn. Natuurlijk doe je het maar kort, dan ga je weer opwarmen in het bubbelbad en de sauna,’ antwoordt Iris.

‘Wichtken ge voelt u't piekenvel al bij't uwen kieken,’ zegt Meneer Schoenmaker.

‘Kan wel zijn maar, echt hoor sneeuwballen in je nakie is verrukkelijk!’ reageert Iris.

‘Ik vindt die iglo's mooi,’ zegt Robbie die er bij staat.

‘Ja de kinderen mochten er zelfs in slapen,’ voegt Iris er aan toe.

‘Dat is heel leuk. Daar zo' veel leuke dingen. Ik wil daar best spelen,’ reageert Robbie.

‘Logeren bij mijn tante Marianne?’ werpt Iris op.

‘Bij Robbie moet de laatste tijd ook de badkamer al op slot. Hoe moet dat dan?’ vraagt mevrouw Schoenmaker.

‘Nou en? Iris staat ook in de blote bibs op de foto,’ werpt Robbie op.

‘Maar ik ben de tijd wat vergeten ons manneke moet in de douche en dan naar bed,’ zegt mevrouw Schoenmaker serieus.

‘Mama, mag Iris mij helpen?’ vraagt Robbie.

‘Zullen we samen onder de douche?’ stelt Iris voor.

‘Mag het mamma?’ vraagt Robbie nog eens voor de duidelijkheid.

‘Ja Robbie, maar dan moet je niet treuzelen. Iris Robbie weet wel waar de handdoeken liggen,’ zegt mevrouw Schoenmaker.

Mevrouw Schoenmaker laat eventuele keuzes bewust aan de jeugd over. Ze wil niks forceren. Voor de zekerheid sluit ze de gordijnen van de huiskamer helemaal. Dan gaat ze naar de keuken om nieuwe thee en koffie te zetten. De tv gaat even aan voor het nieuws. Er wordt ondertussen nogmaals in geschonken. De conversatie gaat nu over het weer en het klimaat; de golfstroom is afgeremd. Het sneeuwt buiten met dikke vlokken die aan de onderrand van het raam blijven plakken.

‘Strak moet Iris nog door dat hondenweer,’ zegt Marcel bezorgt.

‘Maak je maar geen zorgen Marcel dat hebben we goed geregeld,’ zegt zijn moeder tussen neus en lippen door.

Marcel heeft de hint van zijn moeder begrepen en vraagt niet verder door. De conversatie gaat weer over de avonturen in ‘het Vrijheidskwartier’. Marcel raakt daarover niet uitgepraat. Hij probeert uit te leggen wat passiefoefeningen zijn; dat Iris kan ontspannen als een lappenpop. Hij laat ook de pas geleerde gebaren zien; je moet dan stil zijn en met je handen praten. Hij is er zo vol van dat hij van de hak op de tak springt. Zo begint hij dan weer over het binnenkomen in ‘de Koffieboon’ en Iris die zich even later van top tot teen laat zien. Dat eerste moment van bijna niet durven kijken. Door de vragen van zijn moeder verschuift het onderwerp naar het topic ‘school’. Zo komt het pesten van de laatste tijd aan bod. Er worden ideeën over het gebruik van die brommer uitgewisseld. Marcel moet eerst nog het examen halen. Hij vindt dat zijn vader de brommer voorlopig wel mag gebruiken.

Dan komen Iris en Robbie binnen. Ze hebben beide natte haren. Iris spreidt een badlaken uit bank. Daar gaan ze naast elkaar met hun blote bibs op zitten. Robbie vlijt tegen Iris aan.

Mevrouw Schoenmaker draait de kachel wat hoger en vraagt aan Robbie: ‘Zo je bent je weer lekker schoon m'n ventje ... en heeft Iris je haar gewassen?’

‘Ja mamma, het is heel leuk samen met Iris!’ zegt Robbie.

‘Wil jij nog thee Iris?’ vraagt mevrouw Schoenmaker.

‘Graag mevrouw Schoenmaker,’ zegt Iris.

‘We zijn zo dichtbij gekomen, noem mij maar Margje Iris,’ zegt Margje Schoenmaker.

‘Dat is goed Margje,’ zegt Iris.

‘En Joop?’

‘Laat'ns kieken u'ts tied voor 'n pint!’ zegt Joop Schoenmaker.

Margje gaat ook nog rond met een luxe doos met Belgische-Zeevruchten. De met praline gevulde chocolade schelpjes smaken naar meer. Het verstekt het gevoel van saamhorigheid en daardoor de gezelligheid. Marcel heeft even de kamer verlaten; komt even later naakt terug en gaat aan de andere kant naast zijn Iris zitten.

Buiten raast de volgende bui weer tegen de ruiten. Even is de bui zo heftig dat de ruiten rammelen. Voor Marcel mag de tijd nu stilstaan.

‘Iris kan heel goed yoga,’ zegt Robbie.

‘Laat eens zien Iris?’ vraagt Margje nieuwsgierig.

‘Mams, yoga is eigenlijk niet bedoeld voor een show,’ beweert Marcel.

‘Laat maar Marcel; ik zal wel even wat laten zien,’ reageert Iris en ze maakt zich los van Robbie en gaat op de vrije ruimte van het vloerkleed zitten. Ze maakt de Lotushouding en zegt: ‘Dit is de Padmâsana ofwel Lotushouding.’ Dan brengt ze haar handen langzaam en sierlijk achter haar rug langs en pak haar tenen en gaat verder met: ‘ ... en dit de Baddha Padmāsana. Deze houding geeft ruimte voor de ademhaling.’ Dan laat ze haar tenen weer los en plaatst haar handen op de vloer en duwt heel rustig haar hele lijf van de vloer en zegt: ‘Zo maak je de Utthita Padmāsana, Die de schouders armen en polsen versterkt.’ Na een dertigtal seconden laat ze haar billen weer op het kleed zakken en maak haar benen los. Vervolgens plaatst ze haar voeten hoog tegen haar buik en brengt haar handpalmen achter de rug tegen elkaar en zegt: ‘Dit is de Kandāsana, die de spijsvertering bevordert.’

Robbie gaat naast Iris zitten en probeert haar na te doen maar het lukt van geen kanten. Bij het omhoog brengen van zijn voeten verliest hij zijn even wicht en rolt tegen Iris aan; ze giechelen.

‘Deze kun je wel maken Robbie,’ zegt Iris. Ze rolt op haar rug en brengt haar benen over het hoofd. ‘Dit is de Ploeghouding ofwel de Halāsana. Hij stimuleert de schildklier en houdt de rug los,’ zegt Iris met een iets, beknepen stemmetje als haar voeten de vloer raken.

Robbie doet Iris na en het lukt aardig. Hij dreigt om te rollen en spreid zijn benen om het evenwicht te bewaren.

Iris kijkt met een scheef oog naar Robbie en brengt dan Iris haar knieën naar haar oren en zegt meteen nog meer afgeknepen stem: ‘En dit is de Karnapīdāsana.’

Robbie volgt haar; zijn knietjes zakken niet zo diep maar hij komt een aardig eind. Dan verliest hij zijn evenwicht en rolt pardoes tegen Iris aan. Weer liggen ze allebei in een deuk van het lachen. Het duurt even voor de melige bui weer voorbij is. Vervolgens volgt er nog een hele serie yogahoudingen.

‘Schoon wichtken wat zijdt g'lienig!’ zegt Meneer Schoenmaker als Iris weer op de bank zit. Haar verschijning wekt lang vergeten dromen. Iris masseert de schouders van Robbie, die daarvoor wat naar voren is gaan zitten.

Margje kijkt minnelijk naar haar jongste spruit en zegt: ‘Iris, onze Robbie is een echt knuffeldier.’ Hoewel ze dit moment niet wie verstoren beseft ze dat het bedtijd voor Robbie is. ‘Iris blijft tot-en-met maandag dus het weekend over logeren. Dat hebben wij met de ouders van Iris afgesproken. Het moest een verrassing zijn. Beschouw het maar als een iets te vroeg verjaardagscadeautje Marcel. Ik heb voor jullie ons grote bed opnieuw opgemaakt,’ zegt mevrouw Schoenmaker. Er schiet haar wat te binnen en dus ze verlaat de kamer...